Search This Blog

Thursday, June 30, 2016

"La Fenixo sur l'espado," fino

Rezumo di lo preirinta: La proskriptito Askalante konspiras asasinar Konan, rejulo di Aquilonia. Lua sklavo, Thoth-Amon la Stigiana sorcero, mortigas la barono Dion di Atalus por riganar sua ringo magial. La Rejulo Konan, barbarulo qua ganis la trono di Aquilonia, per sonjo renkontris l'anciena sajulo Epemitreus, qua grabis desegno di fenixo sur l'espado di Konan. Konan vekas ed armizeskas su...

Nun la (longa) konkluzo di "La Fenixo sur l'espado." Me anke pozos ca novelo kom .pdf en Ido-dokumenti addextre. Se vi deziras lektar plusa noveli pri Konan, komentez sube!


5.
Quon me savas pri kulturo, o pri oro, ruzo, mentio?
Me naskinta en nuda lando, edukita sub la cielo.
Lango subtil, ruzo sofismal falias kande sabri kantas;
Hastez, mortez, hundi—me esis viro ante esar rejo.
Tra la silenco kovranta la koridoro dil palaco rejal sekrete iris duadek figuri furtatra. Lia furtatra pedi, nuda od en mola ledro, facis nula sono o sur dika tapiso o sur marmora karelo. La torchi en nichi alonge la koridori brilis rede sur poniardo, espado, ed akuta armo-hakilo.

‘Tacez, omni!’ susuris Askalante. ‘Haltigez ta damnite lauta respirado, irgu qua esas! L’oficiro dil nokto-guardi forsendis la plu multi sentineli de ta koridori ed ebriigis ti restanta, ma ni tamen sorgez. Retroirez! La guardi venas!’

Li presis dop grupo de koloni skultita, e preske quik dek giganti portanta nigra homarmaro pretermarchis per mezurita pazi. Ilia vizaji montris dubito regardante la oficiro duktanta ili de ilia devo-posteno. Ta oficiro esis kelke pala; dum ke la guardi pasis la celita konspiranti, on vidas ke il varsas sudoro del fronto per trepidanta manuo. Il esas yuna, e ta perfideso a rejulo ne esas facila por ilu. Il taceme maledikis la vanitatoza spensemeso olqua debizis il al pekunio-prestisti e facis ek ilu piono di politikisti konspiranta.

La guardi iris kliktante e desaparis del koridoro.

‘Bonege!’ Askalante ridetachis. ‘Konan dormas negardata. Hastez! Se li trovas ni mortiganta il, ni perdesas—ma kelka homi federos su a mortinta rejo.’

‘Yes, hastez!’ kriis Rinaldo; sua blua okuli brilis quale la espado quan il rotacigis super sua kapo. ‘Mea lamo durstas! Me audas venanta vulturi! Ho!’

Ili hastis temerare tra la koridoro e haltis avan orizita pordo portanta la simbolo dil rejal drako di Aquilonia.

‘Gromel!’ imperis Askalante. ‘Enruptez ica pordo!’

La giganto inhalis profunde e lansis sua potenta korpo a la paneli, qui jenis e kurveskis ye la shoko. Itere il squatis e lansis su. Per krakanta rigli e frakas-bruiso de ligno, la pordo ruptesis e falis.

‘Aden!’ bramis Askalante brulanta pro la spirito dil ago.

‘Aden!’ kriis Rinaldo. ‘Morto al tirano!’

Ili quik haltis. Konan esis koram ili, ne nuda viro vekigita konfuze e sen armi de profunda dormado por buchesar quale mutono, ma barbarulo alerta ed akulata, mi-homarmarizita, ed havanta sua long espado en sua manuo.

Dum instanto la imajo restis—la quar rebela nobeluli ye la ruptita pordo, e la amaso di vizaji sovaja e harizita qui presis dop ili—omni senmova pro ta vidajo dil giganto havanta brilanta okuli qua stacis, espado en manuo, meze dil chambro lumizita da kandeli. Tainstante Askalante vidis, sur tableto apud la lito rejal, la arjenta ceptro e la dina ora cirkleto olqua esis la krono di Aquilonia, e ta vidajo freneziigis il pro dezirego.

‘Aden, kanalii!’ kriis la proskriptito. ‘Il esas nur un kontre duadek ed havas nul kasko!’

Vere; ne esis sat tempo metar la pezoza kasko plumizita, o lacagar la flanko-plaki dil kuraso, nek esis tempo sizar la granda shildo del muro. Ma Konan esis plu bone protektita kam irga enemiko ecepte Volmana e Gromel, qui portis homarmaro.

La rejulo regardis iracoze, perplexe. Qui esas li? Il ne konocis Askalante; il ne povis travidar la klozita vizieri dil homarmarizita konspiranti, e Rinaldo tirabis sua kasqueto a sua okuli. Ma esis nula tempo konjektar. Per kriacho qua resonis a la tekto, la mortiganti kuris aden la chambro, unesme Gromel. Il venis quale asaltanta bovulo, kapavane, l’espado base tenita por stroko desintestinigonta. Konan saltis por renkontrar il, sua omna tigratra forteso en la brakio rotaciganta l’espado. Per siflanta arko la granda lamo brilis tra la aero e frapis la kasko dil Bosonano. Lamo e kasko kune frakasesis e Gromel senviva rulis sur la planko-sulo. Konan retro-saltis, ankore tenis la frakasita espado.

‘Gromel!’ il sputis, okuli brulanta astonate, nam la frakasita kasko revelis la fendita kapo; quik la altri atakis. Poniardo-punto gratis alonge ilua kosti inter kuraso e dorso-plako, akutajo di glavo brilis avan ilua okuli. Il forjetis la poniardagisto per sua sinistra brakio, e stekis la ruptita espado-konko quale cesto aden la temporo dil espadagisto. La cerebro dil homulo spricis en ilua vizajo.

‘Gardez la pordo, kin ek vi!’ kriachis Askalante dansante cirkum la amaso di kantanta stala vortico, nam il timis ke Konan povus pasar tra ili ed eskapar. La kanalii instante retropazis, lia komandero sizis pluri de li e pulsis li a la unika pordo, e dum ta kurta intervalo Konan saltis al muro e sizis de ol anciena armo-hakilo qua, netushita da tempo, pendabis ibe dum mi-yarcento.

Dorso an la muro, il afrontis la homo-cirklo dum instanto, pose saltis aden lia mezo. Il ne esis defensiva kombatanto; mem koram nerezistebla forco il sempre portis milito a sua enemiki. Irgu altra ja mortabus ibe, e Konan ipsa ne esperis transvivar; ma il feroce deziregis impozar tam multa domajo posible ante falar. Ilua barbara anmo brulis, e la kanti di olda heroi sonis en ilua oreli.

Saltanta del muro, la hakilo faligis proskriptito per tratranchita shultro, e sua retro-stroko aplastis la kranio di altru. Espadi siflis venenoze cirkum ilu, ma morto preterpasis per anhelanta marjini. La Kimeriano movis per blindiganta rapideso. Il esis tigro inter babuini, il saltis, pasis latere, jiris, prizentis sempre movanta skopo, e la hakilo facis brilanta morto-roto cirkum ilu.

Kurtatempe la asasinanti feroce presis il, frapante blinde, jenata per lia propra turbo; e subite li retropazis—du kadavri sur la planko-sulo mute atestis la furio dil rejulo, quankam Konan ipsa sangifis de vundi en la brakio, kolo, e gambi.

‘Kanalii!’ kriachis Rinaldo, ed il forjetis sua plumizita kasqueto, sua dementa okuli brulis. ‘Ka vi retrotiras del kombato? Ka la tirano vivos? Foresez!’

Il precipitis su, hakante demente, ma Konan, rikonocante il, frakasis ilua espado per terorinda frapego e per potenta pulso dil manuo apertita, shanceligis il a la planko-sulo. La rejulo recevis la espado-punto di Askalante en sua sinistra brakio, e la proskriptito apene salvis su per inklinar la kapo e saltis retroe del ociligata hakilo. Itere la volfi vorticis ad il e la hakilo di Konan kantis ed aplastis. Haroza fripono squatis sub la stroko e lansis su a la gambi dil rejulo, ma luktante dum kurta instanto kontre semblanta fera turmo, regardetis adsupre en bona tempo por vidar ke la hakilo falas, sen tempo evitar olu. Interime un de lua kamaradi levis sabro per la du manui e trahakis la sinistra shultro-plako dil rejulo e vundis la suba shultro. Quik la kuraso di Konan plenigesis per sango.

Volmana jetis la atakanti addextre ed adsinistre pro sovaja nepacienteso, shovis su tra la turbo e hakis mortigante vers la neprotektita kapo di Konan. La rejulo profunde inklinis sua kapo e la espado siflante super ilu tranchis loklo de ilua nigra hararo. Konan turnis sur sua talono e strokis del flanko. La hakilo tratranchis la stala kuraso e Volmana falis, sua sinistra flanko krulinta.

‘Volmana!’ anhelis Konan. ‘Me rikonocos ta nano en l’inferno—’

Il rektigis su por afrontar la furioza atako di Rinaldo, qua adkuris frenezioze e neprotektita, armizita nur per poniardo. Konan retro-saltis e levis sua hakilo.

‘Rinaldo!’ Ilua voco esis stridanta pro furioza urjeso. ‘Retro-irez! Me ne volas tu mortigar—’

‘Mortez, tirano!’ kriis la dementa minstrelo e lansis su kapavane al rejulo. Konan lentigis la stroko il abominis donar til tro tarde. Nur sentinte la mordo di stalo en sua neprotektita flanko, il frapis per blinda desespero.

Rinaldo falis, la kranio frakasita, e Konan retro-shancelis a la muro. Sango spricis inter la fingri qui prenis la vunduro.

‘Aden nun e mortigez il!’ kriis Askalante.

Konan pozis sua dorso an la muro e levis sua arm-hakilo. Il stacis, la imajo di nevinkebla primordialo—gambi larje pozita, kapo avane, l’una manuo tenis la muro por apogar ilu, l’altra alte tenis la hakilo, la granda muskuli kordatra protuberanta, e la vizajo skultita kom morto-gruno furioza—la okuli bruleganta terorinde tra nebuleto sangoza qua maskizis oli. La homuli hezitis—sovaja, kriminal, debochema ili esis, ma ili esis homi civilizita, de civilizita raso; hike esis la barbarulo—la naturala mortiganto. Li retro-tiris—la mortanta tigro ankore povas mortigar.

Konan sentis lia necerteso e ridetachis sen joyo ma feroce.

‘Qua unesme mortos?’ il murmuris per aplastita e sangifanta labii.

Askalante saltis quale volfo, haltis preske meze dil aero per nekredebla rapideso, e falis sternante por evitar la morto siflanta vers ilu. Il furioze jirigis sua pedi e rulis adlatere dum ke Konan rekuperis de sua falianta stroko ed itere frapis. Nun la hakilo sinkis profunde aden la polisita planko-sulo apud la turnanta gambi di Askalante.

Altra misguidata danjerozulo selektis ta instanto por atakar, sua kompano sequis mi-kordie. Il intencis mortigar Konan ante ke la Kimeriano povus tirez la hakilo ek la planko-sulo, ma il eroris. La reda hakilo levesis e frakasis e karmeniza karikaturo di homo lansesis a la gambi dil atakanti.

Tainstante timinda kriacho venis del kanalii ye la pordo dum ke nigra ombro misformacita falis adsur la muro. Omni ecepte Askalante jiris vers la krio, e pose, ululante quale hundi, li shovis su blinde tra la pordo kom frenezioza, blasfemanta turbacho e dissemis su fugante tra la koridori.

Askalante ne regardis la pordo; il nur regardis la vundata rejulo. Il supozis ke la lukto-bruiso fine vekigis la palaco, e ke fidela gardisti venas, quankam mem tainstante semblis stranja, ke sua harda maliculi kriachis e fugis tante timinde. Konan ne regardis la pordo pro ke il regardis la proskriptito havanta brulanta okuli quale volfo mortanta. En ta krizo la filozofio cinikal di Askalante ne abandonis ilu.

‘Omno semblas perdita, aparte honoro,’ il murmuris. ‘Tamen la rejulo mortas stacante—e—’ Irge qua pensado trapasis ilua mento ne esos konocata; nam sen finigar la frazo, il kuris gracile vers Konan dum ke la Kimeriano uzis sua hakilo-brakio por varsar la sango ek sua blindigita okuli.

Ma mem dum ke il atakeskis, stranja vento venis en la aero e pezozajo frapis terorinde inter ilua shultri. Il faligis kapavane ed unglegi pavorigante sinkis en ilua karno. Tordigante su furioze sub l’atakanto, il turnis sua vizajo e regardegis la vizajo di Koshmaro e dementeso. Sur ilu blotisis granda, nigra kozo quan il savis ne naskis en mondo racionoza od homal. La bavanta, nigra dentegi di ol esis proxim ilua fauco e la brileso di olua flava okuli velkigis ilua membri quale mortiganta vento velkigas yuna frumento.

La repugneso di olua vizajo superiris simpla bestialeso. Ol forsan esus la vizajo di anciena e maligna mumio animata da demonatra vivo. En ta abomininda traiti la okuli dil proskriptito semblis vidar, quale ombro en la dementeso cirkondanta, febla e terorinda simileso a la sklavo Thoth-Amon. Lore la cinikal e su-suficanta filozofio di Askalante abandonis il, e per hororiganta krio il subisis sua spirito ante ke ta bavanta dentegi tushis ilu.

Konan sukusante de sua okuli la sango-guti regardegis senmove. Komence il opinionis, ke granda, nigra hundo stacis super la distordita kadavro di Askalante; sua vido klarigesis, ed il vidis ke ol esis nek hundo nek babuino.

Per krio quale eko dil morto-krio di Askalante, il shancelis del muro e renkontris la saltanta hororo per lanso dil hakilo qua havis en ol la tota desesperanta povo di ilua elektrizita nervi. La fluganta armo rikochis de la obliqua kranio quan ol devus frakasir, e la rejulo esis forjetita trans la duimo dil chambro per la shoko dil giganta korpo.

La bavanta boko klozis sur la brakio quan Konan levis por gardar sua fauco, ma la monstro ne esforcis sizar il mortigante. Super ilua mutilita brakio, ol regardegis demonatre la okuli dil rejulo, en qui imajo reflekteskas di la hororo brilanta en la mortinta okuli di Askalante. Konan sentis sua anmo velkar ed tiresar ek sua korpo por dronar en la flava putei di kosmala hororo briletanta fantomatre en la senforma kaozo qua kreskis cirkum ilu e glutis la tota vivo e mento-saneso. Ta okuli kreskis e giganteskis, ed en oli Konan vidis la vereso dil omna horori abismal e blasfemoza qui insidias en la extera obskureso di senforma nihili e nigra profundaji. Il apertis sua sangifanta labii por kriachar sua odio e abominado, ma nur sika stertorado venis ek sua guturo.

Ma la hororo qua paralizabis e destruktabis Askalante incitis en la Kimeriano frenezioza furio quale dementeso. Per tordo volkanal di sua tota korpo il retro-falis, ne atencis la agonio di sua lacerita brakio, e tiris la monstro kun il. Ed ilua extensita manuo frapis ulo quan ilua konsternita milito-mento rikonocis kom la manchilo di la espado frakasita. Instinte il sizis olu e frapis per la tota povo di nervo e tendino quale on poniardagas. La ruptita lamo sinkis profunde e la brakio di Konan liberigesis dum ke la abomininda boko beis pro angoro. La rejulo forlansesis violentoze, ed il, levante su per un manuo, vidis astonate la terorinda konvulsi di la monstro de qua dika sango spricis tra la granda vunduro quan la ruptita lamo lacerabis. Dum ke il spektis, olua baraktado cesis ed ol jacis spasmoze, regardante adsupre per sangoza okuli mortinta. Konan palpebragis e sukusis la sango ek sua propra okuli; semblis ad ilu ke la ento fuzis e desruptis en slimoza e nestabila amaso.

Lore mixuro di voci tushis ilua oreli, e la chambro plenigesis per la fine vekigita homi dil korto—kavalieri, peri, dami, soldati, konsileri—omni balbutis e kriis ed obstruktis l’una l’altra. La Nigra Draki asistis furiante, blasfemante ed arufita, manui sur manchili di espadi e stranjera blasfemi en lia denti. Pri la yuno oficiro dil pordo-guardi nulu savis, e lu ne esis trovita lore o pose, quankam on avide serchis lu.

‘Gromel! Volmana! Rinaldo!’ klamis Publius, chef-konsilero, e tordis sua grosa manui stacante inter la kadavri. ‘Nigra perfideso! Ulu pendigesos pro to! Advokez la guardo.’

‘La guardo es hike, olda stultulo!’ arogante dicis Palantides, komandero dil Nigra Draki, obliviante la rango di Publius pro la importo di ta instanto. ‘Cesez vua miaulado e helpez ni bandajizar la vunduri dil rejulo. Il preske sangifas til morto.’

‘Yes, yes!’ kriis Publius, homo facita por projeti, ne agi. ‘Ni bandajizez ilua vunduri. Querez omna mediko dil korto! Ho, mea suvereno, quala shamo por l’urbo! Ka vu esas mortigita?’

‘Vino!’ anhelis la rejulo de la kanapeo ube li pozabis ilu. Li adportis gobleto ad ilua sangifanta labii ed il drinkis quale homo mi-mortanta pro dursto.

‘Bonege!’ il grunis e retro-falis. ‘Mortigar es maledikite sika laboro.’

Li estanchabis la sango-fluo, e la inata vivo-forteso dil barbaro asertis su.

‘Unesme la poniardo-vunduro en mea flanko,’ il imperis la korto-mediki. ‘Rinaldo kompozis mortiganta kansono ibe, e la plektro esis akuta.’

‘Ni devabis pendigar lu ante longe,’ balbutis Publius. ‘Nulo bona venas ek poeti—qua esas?’

Il nervoze tushis la kadavro di Askalante per sua sandalizita ped-fingro.

‘Per Mitra!’ klamis la komandero. ‘To esas Askalante, olima komtulo di Thune! Qua diablo duktis lu de lua dezerta frequenteyo?’

‘Ma pro quo lu tale regardegas?’ susuris Publius retro-tirante su, sua propra okuli larja, e stranja pikado inter la kurta hari sur la nuko di sua grosa kolo. La altri taceskis regardante la mortinta proskriptito.

‘Se tu vidabus to quon lu e me vidis,’ grondis la rejulo qua sideskis spite la protesti dil mediki, ‘vi ne astonesus. Velkigez via vido per regardo a—’ Il subite haltis, boko beanta, fingro indikanta vane. Ube la monstro mortabis, nur nuda planko-sulo esas.

‘Krom!’ il blasfemis. ‘La ento fuzis a la obceneso qua genitis ol!’

‘La rejulo deliras,’ susuris nobelulo. Konan audis e blasfemis barbara blasfemi.

‘Per Badb, Morigan, Macha e Nemain!’ il konkluzis iracoze. ‘Me es racionoza! Ol esis quale mixuro di Stigiana mumio e babuino. Ol venis tra la pordo, e la raskali di Askalante fugis avan ol. Ol mortigis Askalante qua preske trapikis me. Pose ol venis a me ed me mortigis ol—quale, me ne savas, por ke mea hakilo rikochis de ol quale de roko. Ma me opinionas ke la Sajulo Epemitreus koncernis su pri to—’

‘Askoltez ke il nomas Epemitreus, mortinta dum mil-e-kinacent yari!’ li susuris l’una a l’altra.

‘Per Imir!’ bramis la rejulo. ‘Canokte me parolis kun Epemitreus! Il advokis me en sonjo, e me alongiris nigra stona koridoro skultita en olda dei, a stona eskalero, sur la gradi di qua esis la konturo di Set, til ke me atingis kripto e tombo ube esis skultita fenixo—’

‘Per la nomo di Mitra, suverena rejulo, tacez!’ Esis la chef-sacerdoto di Mitra qua kriis, e sua vizajo esis pala.

Konan sukusis sua kapo quale leono sukusanta sua krinaro, e sua voco esis densa per la bramo dil iracoza leono.

‘Ka me esas sklavo, por klozar mea boko pro tua impero?’

‘No, no, mea suvereno!’ La chef-sacerdoto trepidis ma ne pro timo dil iraco rejal. ‘Me ne intencis ofensar.’ Il inklinis sua kapo a la rejulo e parolis per susuro qua atingis nur la oreli di Konan.

‘Suvereno, co esas afero ultre savo homal. Nur la interna cirklo dil sacerdoti savas pri la nigra stona koridoro tranchita en la nigra kordio dil Monto Golamira per nekonocata manui, e pri la tombo gardata da fenixo ube Epemitreus interigesis ante mil-e-kinacent yari. E depos ta ero nulu vivanta eniris ol, pro ke ilua selektita sacerdoti, pos ke li pozis la Sajulo en la kripto, obstruktis la extera enireyo dil koridoro por ke nulu trovez ol, e nuntempe ne mem la chef-sacerdoti savas ube ol esas. Nur parole, de l’elektita sacerdoti ad elektita kelki, jaluze gardata, la interna cirklo dil akoluti di Mitra savas pri la tombo di Epemitreus en la nigra kordio di Golamira. To esas un de la misterii bazal dil kulto di Mitra.’

‘Me ne povas dicar per quala magio Epemitreus tiris me ad ilu,’ replikis Konan. ‘Ma me konversis kun ilu, ed il facis signo sur mea espado. Pro quo ta signo facis ol mortiganta a demoni, o quala magio esas en ta signo, me ne savas; ma quankam la lamo ruptesis ye la kasko di Gromel, la fragmento esis sat longa por mortigar la hororo.’

‘Permisez me vidar vua espado,’ susuris la chef-sacerdoto de subite sika guturo.

Konan montris la ruptita espado e la chef-sacerdoto kriis e falis a sua genui.

‘Mitra protektez ni kontre la povi di obskureso!’ il anhelis. ‘La rejulo ya parolis canokte kun Epemitreus! Ed ibe sur l’espado—la sekreta signo nulu ma il darfas facar—la emblemo dil nemortiva fenixo qua sidas sempre sur ilua tombo! Kandelo, rapide! Videz itere ta loko ube la rejulo dicis, ke la koboldo mortis!’

To esis en la ombro di ruptita ekrano. Li forjetis la ekrano e lumizis la planko-sulo per kandelo-lumo. E trepidanta silenco kaptis la homi regardanta. Lore uli falis a sua genui kriante a Mitra, ed uli fugis kriachante ek la chambro.

Sur la planko-sulo ube la monstro mortabis esis, quale tushebla ombro, larja nigra makulo ne-efacebla; la ento livabis sua konturo klare grabita per sua sango, e ta konturo esis di nula ento di mondo racionoza e normal. Severe ed hororinde ol jacis ibe, ombro lansita da un de la simiatra dei squatanta sur la ombroza altari di tenebroza templi en la obskura lando Stigia.

FINO


No comments:

Post a Comment