Search This Blog

Wednesday, June 15, 2016

La Fenixo sur l'espado, parto 3

Kara lekteri,

Pro ke me recevis lamento ke mea lasta blogajo esas tro longa por lektar facile per komputoro, me decidis ofrar unope la segmenti restanta di “La Fenixo sur l’espado” e pro to emendis la lasta blogajo. To faciligos lektado (ed anke forigos mea bezono kompozar nova blogaji dum plura semani!). Pos la lasta segmento me pozos la tota novelo inter mea Ido-dokumenti por omni *ekkargar.

Rezumo di lo preirinta: La proskriptito Askalante konspiras kun rebela nobeli por asasinar la rejulo di Aquilonia, la barbara Konan la Kimeriano, qua ganis la krono per mortigir l’antea rejo. La sklavo di Askalante, Thoth-Amon, olima sorcero Stigiana, bitre obeas impero, ke lu gardez Dion, la barono di Atalus, qua esos rejulo pos la mortigo di Konan.

Konan lamentas a sua bon amiko Prospero, ke esar rejulo esas min facila kam divenar rejulo. L’eskadroni imperial kavalkis al frontieri kontre la atakanta Pikti, Prospero voyajas ad altra rejio pro trompanta demando, e la korpo-gardisti rejal subornesas da la konspiranti. Nun restas en l’urbo nula helpo por la rejulo.


3.
Sub la piramidi la granda Set su volvas;
En l’ombri di la tombi lua homi reptas.
Me parolas la Vorto del abismi sensuna—
Sendez servero por l’odio, squamoza Uno!
 

La suno kushas su e grabas la verdeso e nebulatre bluo dil foresto per kurta orea lumo. La deskreskanta lumi briletis de la dika oro-kateno quan Dion di Atalus sencese tordis en sua grosa manuo dum ke il sidis en la flamatra abundo di burjoni e flor-arbori qua esis sua gardeno. Il movis sua grosa korpo sur la marmora sidilo e furtatre regardetis cirkume, quaze serchar celata enemiko. Il sidis en ronda bosko di gracil arbori, e la branchi interplektita lansis sur il dika ombro. Proxime fonteno arjente tinklis, ed altra fonteni nevidebla susuris perpetua simfonio tra la granda gardeno.

Dion esis sola ecepte la granda, despala figuro repozanta apud lu sur marmora benko, qua regardis la barono per okuli profunda e solena. Dion ne egardis Thoth-Amon. Il neprecize konocis il kom sklavo quan Askalante multe fidas, ma quale multa richuli, Dion apene atencis homi sub ilua propra rango.

‘Ne esez tante nervoza,’ dicis Thoth. ‘La konspiro ne povas faliar.’

‘Askalante povas erorar same kam altri,’ kurte dicis Dion sudorifante pro penso di falio.

‘Ne ilu,’ la Stigiano ridetachis feroce, ‘altre me ne esus ilua sklavo ma vice ilua mastro.’

‘Quala parolo?’ deskontente replikis Dion, qua apene atencis la konversado.

La okuli di Thoth-Amon streteskis. Spite ilua forta volo, il preske explozis pro sua longe restriktita shamo, odio, e furio, pronta por irga danjeroza oportunajo. To quon il ne imaginis esis, ke Dion egardis ilu ne kom homo havanta mento e savo, ma nur kom sklavo, e do ento senvalora.

‘Askoltez me,’ dicis Thoth. ‘Vu esos rejulo. Ma vu ne konocas la mento di Askalante. Vu ne povos fidar ilu pos ke Konan mortigabos. Me povas helpar vu. Se atinginte povo vu protektos me, me helpos vu.

‘Askoltez, lordo. Me esis en la sudlando granda sorcero. Homi parolis pri Thoth-Amon quaze pri Ramon. La Rejulo Ktesfon di Stigia grande honorizis me, abasis la magiuli de altaji por exaltar me super ili. Li odiis me, ma timis me, por ke me dominacis enti del extero qui venis segun mea advoko e facis to quon me imperis. Per Set, mea enemiko ne savis la horo en qua lu vekos noktomeze e sentos la unglizita fingri di sennoma hororo an sua fauco! Me facis nigra e terorinda magio per la Serpento-Ringo di Set, olquan me trovis en obskura tombo tri milii sub la tero, obliviita ante ke l’unesma homo reptis ek la slimoza maro.

‘Ma furtisto furtis la Ringo e mea povo ruptesis. La magiisti levis su por mortigar me, e me fugis. Vestizita kom kamel-duktisto, me voyiris kun karavano en la lando Koth, kande la spolianti di Askalante atakis ni. Omni di la karavano mortigesis ma me ipsa; me salvis mea vivo per revelar ad Askalante mea identeso e per jurar servar ilu. Bitra esas ta sklaveso!

‘Por sempre retenar me, il skribis pri me en manuskripto, siglis ol e donis ol aden la manui di ermito habitanta la frontieri sudal di Koth. Me ne audacas stekar poniardo en il dormanta, o trompez il ad ilua enemiki, nam pose ta ermito apertos la manuskripto e lektos—quale Askalante instruktis lu. E lu parolos vorto en Stigia—’

Itere Thoth fremisis e paleskis.

‘Homi ne konocis me en Aquilonia,’ il dicis. ‘Ma se mea enemiki en Stigia saveskus ube me esas, ne la larjeso dil duimo dil mondo inter ni suficus salvar me de tala fato ke fendus la kordio di bronza statuo. Nur rejulo kun kasteli e legioni de espadagisti povus protektar me. Do me revelas a vu mea sekreto, ed urjigas ke vu paktez kun me. Me povas helpar per mea sajeso, e vu povas protektar me. Ed uldie me trovos la Ringo—’

‘Ka ringo? Ka ringo?’ Thoth ne evaluabis juste la tota egoismo di ta homo. Dion ne mem audabis la paroli dil sklavo, il esis tote okupata da sua propra pensado, ma ta lasta vorto rugizigis sua su-atenco.

‘Ka ringo?’ il repetis. ‘To memorigas me—mea ringo por fortuno. Me obtenis ol de Shemana furtisto qua juris, ke il furtis ol de sorcero fore en la sudo, e ke ol donos a me fortuno. Me pagis multo ad il, Mitra savas lo. Per la dei, me bezonas nun mea omna fortuno pro ke Volmana ed Askalante enduktis me per lia sangoza komploti—me trovos ta ringo.’

Thoth rapide staceskis, la sango redigis sua vizajo e sua okuli ardoreskis per la astonata furio di homo qua subite homprenas la vera profundaji dil porkatra stupideso di stultulo. Dion ne atencis il. Levante sekreta kovrilo en la marmora sidilo, il tastis dum instanto en amaso di bagateli di omna sorti—barbara berloki, peceti di osti, peci di belacha ornivachi—fortuno-ornivi e magiala juveli olquin sua karaktero supersticoza igis lu kolektar.

‘Ha, yen ol!’ Il triumfe levis ringo stranje facita. Esis ek metalo simila a kupro, fasonita kom squamoza serpento havanta tri volvaji, lua kaudo en lua boko. Lua okuli esis flava gemi brilanta funeste. Thoth-Amon kriis quaze frapita, e Dion jiris e beis, sua vizajo subite pala. La okuli dil sklavo brulis, la boko larje apertesis, la granda bruna manui extensesis quale unglegi. ‘La Ringo! Per Set! La Ringo!’ il kriachis. ‘Mea Ringo—furtita de me—’

Stalo briletis en la manuo di la Stigiano e per levar sua larja bruna shultri il stekis la poniardo aden la grosa korpo dil barono. Krio alta e dina de Dion ruptesis da strangulata gluglo e sua tota mola korpo krulis quale fuzita butro. Stultulo al fino, il mortis kun teroro frenezioza e ne saveskis pro quo. Forjetinte la velkita kadavro, ja oblivianta ol, Thoth sizis la ringo per la du manui, sua ombroza okuli flamifanta pro timinda avideso.

‘Mea Ringo!’ il susuris per terorinda exulto.

Quante longe il blotisis super ta funesta kozo, senmova quale statuo, drinkanta olua maligneso aden ilua nigra anmo, ne mem la Stigiano savis. Kande il sukusis su de sua revado ed ektiris sua mento ek la abismi noktal ube ol exploris, la luno levas su e lansas long ombri trans la glata marmora dorso dil gardeno-sidilo, an la bazo di qua sternachis la plu obskura ombro qua esabis la lordo di Atalus.

‘Ne plus, Askalante, ne plus!’ susuris la Stigiano, e sua okuli brulis en la nokto tam rede kam ti di vampiro. Squatante, il sizis manuedo de konjelanta sango del stagnanta flako en qua sua viktimo sternachis, e frotis ol aden la okuli dil kupra serpento til ke la flava gemi esis kovrita per karmezina maskilo.

‘Blindigez tua okuli, mistika serpento,’ il kantis per susuro qua frostigis la sango. ‘Blindigez tua okuli a la lunlumo ed apertez oli a plu obskur abismi! Quon tu vidas, ho serpento di Set? Quan tu advokas ek l’abismi dil Nokto? Ka l’ombro di qua falas sur la deskreskanta Lumo? Advokez lu a me, ho serpento di Set!’

Pasante la manuo sur la squami per stranja, cirklatra movado dil fingri, movado qua sempre adportis la fingri itere a lia komenco-punto, ilua voco sinkis plu base dum ke il susuris obskura nomi e sangoza sorci obliviita tra la mondo ecepte en la feroca doplandi di obskura Stigia, ube monstra formi movas en la krepuskulo dil tombi.

Esis movado en la aero cirkum ilu, tala vortico quale esas en aquo kande ul ento venas a la surfaco. Sennoma vento glaciiganta suflis kurte ad il, quaze de apertita Pordo. Thoth sentis ento dop ilu, ma ne cirkumregardis. Il fixis sua okuli a la marmoro lunlumizita, ube tenua ombro flotacis. Dum ke il duris lua susuranta sorci, ta ombro kreskis e klarigesis, til ke ol esis distinta e hororinda. Olua konturo ne esis nesimila a to di giganta babuino, ma nula tala babuino ultempe marchis sur la tero, ne mem en Stigia. Ankore Thoth ne regardis, ma tiris ek sua zono sandalo di sua mastro—sempre portata pro la febla espero ke il povus tale uzar ol—e jetis ol dop su.

‘Konoceskez ol bone, sklavo dil Ringo!’ il klamis. ‘Trovez ta qua portis ol e destruktez lu! Regardez lu en lua okuli e fulminez lua anmo, ante ke tu arachos lua guturo! Mortigez lu! Yes,’ per blinda explozo pasionoza, ‘ed omni apud lu!’

Thoth vidis skisita sur la muro lunlumizita ke la hororajo abasis lua kapo misformacita e flaras la odoro quale repugnanta hundo. E la sangoza kapo retroe jetesis e la ento jiris ed iris quale vento tra la arbori. La Stigiano jetis sua brakii adsupre pro frenezioza exulto, e sua denti ed okuli brilis en la lunlumo.

Soldato postenizita exter la muri kriis pro tresayanta hororo kande granda nigra ombro havanta flamifanta okuli saltis la muro e preterpasis il per ventego-impetuo. Ma ol esis tante rapide irinta ke la konfuza militisto stacis, kurioza se ol esis sonjo od halucino.

(duro sequos)

No comments:

Post a Comment