Search This Blog

Friday, April 21, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 21


Chapitro 21
La Leono divenas Rejo dil Bestii

Decensinte del muro porcelana la voyajanti trovis su en desagreabla lando plena de marshi e fango e kovrita da herbi alta e ranca. Esis desfacila marchar sen falar aden fangoza trui, nam la herbaro esis tante densa ke ol celis ti. Tamen per sorgema serchado li iris sekure til ke li atingis solida tero. Ma hike la lando semblis mem plu sovaja, e pos marchado long e fatiganta tra bushi li eniris altra foresto ube l’arbori esis plu grand e plu olda kam irg arbori li vidabis.

‘Ca foresto esas tote charmanta,’ deklaris la Leono cirkumregardante pro joyo; ‘me nultempe vidis plu belega loko.’

‘Ol aspektas tenebroza,’ dicis la Terorigilo.

‘Tote ne,’ replikis la Leono; ‘me dezirus habitar hike dum mea tota vivo. Videz quante mola esas la seka folii sub via pedi, e quante luxoza e verda esas la musko adheranta a ta old arbori. Certe nula bestio sovaja dezirus plu agreabla hemo.’

‘Forsan esas bestii sovaja nun en la foresto,’ dicis Dorothy.

‘Me tale supozas,’ replikis la Leono; ‘ma me ne vidas irgo de li.’

Li marchis tra la foresto til ke la nokto esis tro obskura por irar plu fore. Dorothy e Toto e la Leono kushis su por dormeskar, dum ke la Hakisto e la Terorigilo gardis li segun kustumo.

Jorne li itere marchis. Ante ke li irabis tre fore li audis basa sonado quale grondado di multa sovaj animali. Toto kelke ploretis ma l’altri ne pavoris e li restis marchante en la voyeto tre fulita til ke li venis a libera spaco en la foresto, en qua kolektesis centi de bestii de omna sorto. Esis tigri ed elefanti ed ursi e volfi e foxi ed omna altra sorti de natur-cienco, e dum instanto Dorothy pavoris. Ma la Leono explikis ke l’animali kunvenabis, e lu judikis pro lia grunado e grondado, ke li havis granda trublo.

Dum ke lu parolis, plura bestii remarkis lu, e quik la grand asemblo taceskis quaze per magio. La maxim granda tigro proximeskis a la Leono e reverencis, dicante,

‘Bonveno, Ho Rejo di Bestii! Vu venas en bona tempo por kombatar nia enemiko ed itere donar paco al omna animali dil foresto.’

‘Quo esas via trublo?’ nelaute demandis la Leono.

‘Ni omna minacesas,’ respondis la tigro, ‘da feroc enemiko qua recente eniris la foresto. Ol esas giganta monstro, quale grand araneo havanta korpo tam granda kam to di elefanto e gambi tam longa kam trunko di arboro. Ol havas ok de ta longa gambi, e marchante tra la foresto lu sizas animalo per gambo e tiras lu a sua boko, ube lu manjas ol quale araneo manjas musho. Nulu de ni esas sekura dum ke ca feroc ento vivas, e ni kunvenas por decidar quale havar sorgo pri ni, kande vu advenis inter ni.’

La Leono pensis dum instanto.

‘Kad esas altra leoni en ica foresto?’ lu demandis.

‘No; esis uli, ma la monstro manjis li omna. Ed ultre, nulu de li esis tam grand e brava kam vu.’

‘Se me mortigus via enemiko, ka vi reverencus a me ed obedius me kom Rejo dil Foresto?’ questionis la Leono.

‘Ni joyoze facos lo,’ respondis la tigro; e l’omna altra bestii bramis granda bramo: ‘Ni facos lo!’

‘Ube nun es via grand araneo?’ demandis la Leono.

‘Ibe fore inter la querki,’ dicis la tigro indikante per sua avana pedo.

‘Bone gardez ta mea amiki,’ dicis la Leono, ‘e me quik iras por kombatar la monstro.’

Lu adiis sua kamaradi e fiere formarchis por kombatar l’enemiko.

La grand araneo jacis dormante kande la Leono trovis ol, ed aspektis tante leda ke sua enemiko levis la nazo pro repugno. Olua gambi esis tam longa kam la tigro dicabis, e lua korpo esis kovrita per hari long e grosa. Ol havis granda boko kun rango de akuta denti longa de futo; ma olua kapo juntesis a la dika korpo per kolo tam dina kam la tayo di vespo. To sugestis a la Leono la maxim bona maniero kombatar la ento, e pro ke lu savis ke esas plu facila kombatar ol dum ke ol dormas, lu grande saltis rekte adsur la dorso dil monstro. Lore, per un frapego da sua pezoza pedo armizita per akuta ungli, lu frapis la kapo dil araneo de olua korpo. Saltinte al sulo, lu spektis til ke la longa gambi cesis friskar, e lu savis ke ol esis vere mortinta.

La Leono retroiris a la libera spaco ube la bestii dil foresto vartis, e fiere dicis,

‘Vi ne plus timez via enemiko.’

Lore la bestii reverencis a la Leono kom lia Rejo, e lu promisis rivenar e regnar li tam balde kam Dorothy sekure ireskabos a Kansas.

Monday, April 17, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 20

Chapitro 20
La Lando delikata e porcelana

Dum ke la Stana Hakisto facis skalo ek ligno trovita en la foresto, Dorothy kushis su e dormeskis, nam el esis fatigita dal longa marchado.

La Leono anke kurvigis su por dormar e Toto kushis su apud lu.

La Terorigilo spektis la Hakisto laboranta, e dicis a lu,

‘Me ne komprenas pro quo ca muro esas hike, nek ek quo ol es facita.’

‘Repozigez tua cerebro e ne suciez pri la muro,’ replikis la Hakisto; ‘Kliminte ol, ni saveskos to quo esas trans ol.’

Pos kelka tempo la skalo kompletigesis. Ol aspektis negracila, ma la Stana Hakisto certesis ke ol esas forta ed utila a lia skopo. La Terorigilo vekigis Dorothy e la Leono e Toto, e dicis a li ke la skalo esas pronta. La Terorigilo unesme acensis la skalo, ma esis tante nehabila ke Dorothy mustis proxime sequar por ke lu ne falez. Pozante sua kapo super la suprajo dil muro, la Terorigilo dicis, ‘Ho me!’

‘Procedez,’ klamis Dorothy.

Do la Terorigilo klimis adsupre e sideskis sur la suprajo dil muro, e Dorothy pozis sua kapo super la muro e kriis,

‘Ho me!’ same kam kriabis la Terorigilo.

Pose venis Toto, e quik aboyeskis, ma Dorothy tacigis lu.

La Leono nun klimis la skalo, e laste venis la Stana Hakisto; ma li amba kriis, ‘Ho me!’ regardante trans la muro. Sidante en rango sur la suprajo dil muro, li omna regardis adinfre e vidis stranja vidajo.

Avan li esis larja lando havanta sulo tam glata e brilanta e blanka kam la bazo di pladego. Dissemita cirkume esis multa domi tote konstruktita ek porcelano e piktita per la maxim brila kolori. Ta domi esis tre mikra, la maxim granda nur tam alta kam la tayo di Dorothy. Esis anke beleta stableti e cirkum oli fenci porcelana, e multa bovi e mutoni e kavali e porki e hani, ti omna facita ek porcelano, stacis en grupi.

Ma maxim stranja esis la homi habitanta ca stranja lando. Esis melkistini e pastorini havanta brile kolorizita korsaji ed orea makuli sur lia robi; e princini havanta la maxim belega robi arjentea ed orea e purpura; e pastoruli vestizita per brachi havanta strii rozea e flava e blua, ed ora bukli sur lia shui; e princuli portanta kroni juvelizita sur lia kapi e sutani ek erminfeli e vamsi satina; e drola klauni en robi plesita ed havante reda makuli sur lia vangi e chapeleti alta e pinta. E, maxim stranje, ta omna homi esis facita ek porcelano, mem lia vesti, ed esis tante mikra ke la maxim alta de li esis ne plu alta kam la genuo di Dorothy.

Komence nulu mem regardis la voyajanti, ecepte un purpura hundeto porcelana havanta extraordinare granda kapo, qua venis al muro ed aboyis e li per mikra voceto, e pose forkuris.

‘Quale ni decensos?’ demandis Dorothy.

Li trovis ke la skalo esas tante pezoza, ke li ne povas tirar ol adsupre, do la Terorigilo falis del muro e l’altri saltis adsur lu por ke la harda sulo ne nocez li. Komprenende li penis ne falar adsur lua kapo por ne pikar su per lua pingli. Omni sekure decensinta, li elevis la Terorigilo, la korpo di qua esis tre platigita, e frapetis la palii aden lua justa formo.

‘Ni mustas transirar ica stranja loko por atingar la fora bordo,’ dicis Dorothy; ‘name esus neprudenta irar per irg altra directiono ecepte rekte sudale.’

Li marcheskis tra la lando di homi porcelana, e li unesme renkontris melkistino porcelana qua melkis bovino porcelano. Li proximeskis, e la bovino subite pedfrapis e renversis la tabureto, la sitelo, e mem la melkistino ipsa, li omna falis adsur la sulo porcelana kun granda bruiso.

Dorothy shokesis vidar ke la bovino kurte frakasabis sua gambo, e ke la sitelo jacis en plura peceti, e la kompatinda melkistino havis nocho en sua sinistra kudo.

‘Yen,’ iracoze kriis la melkistino; ‘videz to quon vi facis! Mea bovino frakasis sua gambo, e me mustos duktar el al rapecero por ke ol esez riglutinata. Quon vi intencis venar adhike e pavorigar mea bovino?’

‘Me tre regretas,’ replikis Dorothy; ‘bonvole pardonez ni.’

Ma la beleta melkistino tro vexesis por respondar. El prenis budante la gambo e forduktis el, la kompatinda animalo klaudikis per tri gambi. Livante li, la melkistino lansis multa regardeti reprochoze trans la shultro vers la nehabila stranjeri, e portis sua kudo nochita a sua flanko.

Dorothy tre chagrenis pro ta acidento.

‘Ni mustas esar tre sorgema hike,’ dicis la bonkordia Hakisto, ‘o ni domajos ica beleta hometi til ke li ne rekuperos.’

Kelke plu fore Dorothy renkontris yuna princino maxim belege vestizita, qua quik haltis vidante la stranjeri e forkureskis.

Dorothy deziris vidar la Princino, do el kuris vers el; ma la porcelanino kriis:

‘Ne chasez me! ne chasez me!’

El havis tante pavoroza voceto ke Dorothy haltis e dicis,

‘Pro quo ne?’

‘Pro ke,’ respondis la princino anke haltante de sekura disto, ‘se me kurus, me forsan falus e ruptus me.’

‘Ma ka vu ne povos rapecesar?’ demandis la puerino.

‘Ho yes; ma on nultempe esas tam bela pos rapecesir, vu savas,’ respondis la princino.

‘To me supozas,’ dicis Dorothy.

‘Yen Sioro Jokero, un de nia klauni,’ duris la porcelanino, ‘qua sempre probas staceskar sur lua kapo. Lu ruptis su tante ofte, ke lu rapecesas en cent loki, e tote ne aspektas belete. Lu venas, e vi povas ipse vidar.’

La gaya Klauneto ya marchis vers li, e Dorothy vidis ke, malgre lua bela vesti reda e flava e verda, lu tote kovresis per fendeturi extensanta omnaloke e montranta, ke lu multaloke esis rapecita. La Klauno pozis sua manui aden sua poshi, e pos ke lu bufabis sua vangi ed impertinente gestabis per la kapo, il dicis,

‘Ho bela damego,
Pro quo regardego
Ad olda Sioro Jokero?
Tu es tam bizara,
Extraordinara
Kam irga dansant rinocero!’

‘Tacez, sioro!’ dicis la princino; ‘ka tu ne vidas ke ti esas stranjeri, e devas traktesar per respekto?’

‘Nu, me suspektas ke me ya respektas,’ deklaris la Klauno, e quik staceskis sur sua kapo.

‘Ne atencez Sioro Jokero,’ dicis la princino a Dorothy; ‘lu esas multe frakasita en sua kapo, e to igas lu fola.’

‘Ho, me tote ne atencas,’ dicis Dorothy. ‘Ma tu esas tante belega,’ el duris, ‘ke me certesas ke me povus tre amar tu. Ka tu ne permisas, ke me portez tu a Kansas e pozez tu sur la mantelo-tabulo di Onklino Em? Me povas portar tu en mea korbo.’

‘To igus me tre desfelica,’ respondis la princino porcelana. ‘Komprenez, hike en nia propra lando ni vivas kontente, e povas parolar e movar quale ni deziras. Ma se ni esas forportita, nia junti quik rigideskas, e ni povas nur stacar rekte ed aspektar bele. Komprenende on expektas nulo plusa pri ni stacanta sur mantelo-tabuli ed armoreti e tabli en saloni, ma nia vivi esas multe plu agreabla hike en nia propra lando.’

‘Me ne igus tu desfelica por la mondo!’ klamis Dorothy, ‘do me nur adias.’

‘Adio,’ replikis la princino.

Li sorgeme marchis tra la lando porcelana. La animaleti e l’omna homi kuris ek lia voyo, timante ke la stranjeri ruptos li, e pos cirkume horo la voyajanti atingis la fora bordo dil lando e venis ad altra muro porcelana.

Tamen ol ne esis tam alta kam l’unesma, e stacante sur la dorso dil Leono, li omna povis klimar al suprajo. Pose la Leono pozis sua gambi sub su e saltis adsur la muro; ma saltante lu renversis kirko porcelana per sua kaudo e tote frakasis ol.

‘To esis mala,’ dicis Dorothy, ‘ma me advere opinionas, ke ni esis fortunoza ne plu domajir ca hometi kam ruptir gambo di bovino e kirko. Li omna esas tante frajila!’

‘Li ya esas,’ dicis la Terorigilo, ‘e me gratitudas, ke me esas facita ek palii e ne facile domajita. Esas en la mondo plu mala standi kam esar Terorigilo.’

Thursday, April 13, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 19


Chapitro 19
Atakata dal Arbori kombatanta

Ye la sequanta matino Dorothy adiis per kiso la beleta verda yunino, e li omna presis la manuo dil soldato havanta la verda vango-barbo, qua marchabis kun li til la pordego.

Rividante li, la Gardisto dil Pordego multe astonesis ke li livos la belega Urbo por trovar nova tribulo. Ma il quik klef-apertis lia orel-binokli, olquin il itere pozis aden la verda buxo, e donis a li multa bondeziri por portar kun li.

‘Vu esas nun nia regnanto,’ il dicis al Terorigilo; ‘do vu mustas rivenar a ni tam balde posible.’

‘Me certe facos lo se posible,’ replikis la Terorigilo; ‘ma me mustas unesme helpar Dorothy irar adheme.’

Dorothy donante al afabla Gardisto final adio dicis,

‘Me esis tre benigne traktita en tua belega Urbo, ed omni esis tre komplezant a me. Me ne povas dicar quante gratitudoza me esas.’

‘Ne esforcez to, mea karo,’ il replikis. ‘Ni tre prizus retenar tu kun ni, ma se tu deziras retroirar a Kansas, me esperas ke tu trovez moyeno.’ Lore il apertis la pordego dil extera muro e li ekiris e komencis lia voyajo.

La suno multe brilis dum ke nia amiki turnis sua vizaji vers la Lando del Sudo. Li omna esis tre gaya, e ridis e kune babilis. Dorothy itere esis esperoza irar adheme, e la Terorigilo e la Stana Hakisto joyis esar utila ad el. Pri la Leono, lu ravisate sniflis la liber aero e jetis sua kaudo ambalatere pro pura joyo esar itere en la ruro, e Toto kuris cirkum li e chasis falenti e papilioni dum ke lu gaye aboyas.

‘La vivo dil Urbo tote ne konvenas a me,’ komentis la Leono dum ke li briske marchis. ‘Me perdis multa karno depos ke me lojas hike, e nun me deziregas demonstrar a l’altra bestio, quante kurajoza me esas.’

Li nun turnis su e juis lasta regardo al Smeralda Urbo. Li povis vidar nur amaso de turmi e turmo-pinti dop la verda muri, ed alte super omno la klosho-turmi e kupolo dil Palaco di Oz.

‘Oz konkluze ne esis desbona Sorcisto,’ dicis la Stana Hakisto sentante sua kordio kliktiganta en sua sino.

‘Il savis quale donar cerebro a me, ed anke tre bona cerebro,’ dicis la Terorigilo.

‘Se Oz glutabis dozo del sama kurajo quan il donis a me,’ anke dicis la Leono, ‘il esabis bravulo.’

Dorothy dicis nulo. Oz ne satisfacabis sua promiso ad el, ma il agabis segun posibleso, do el pardonis il. Quale il dicabis, il esis bona homo, mem se il esis desbona Sorcisto.

La voyajo dil unesma dio esis tra verd agri e brila flori extensanta omnalatere cirkum la Smeralda Urbo. Tanokte li dormis sur la herbaro, nulo super li ecepte la steli; e li repozis ya tre bone.

Matine li duris voyajar til ke li venis a densa foresto. Esis nula voyo cirkum ol, nam ol semblis extensar al sinistra latero ed al dextra latero tam fore kam li povas vidar; e pluse li ne audacis chanjar la direciono di sua voyajo pro timo perdesar. Do li serchis loko ube li maxim facile povus enirar la foresto.

La Terorigilo avaniranta fine deskovris grand arboro havanta tante larje extensita branchi, ke esis spaco sube por la trupo pasar. Do lu avane marchis al arboro, ma jus irante sub l’unesma branchi, oli bendis adinfre e tordis su cirkum lu, e quik lu levesis del sulo e jetesis kapavane adinter sua kompananta voyajanti.

To ne nocis la Terorigilo, ma surprizis lu, e lu aspektis kelke vertijoza kande Dorothy stacigis lu.

‘Hike es altra spaco inter l’arbori,’ vokis la Leono.

‘Me unesme probez ol,’ dicis la Terorigilo, ‘name me ne nocesos jetita.’ Lu marchis parolante ad altra arboro, ma olua branchi quik sizis lu ed itere jetis lu retroe.

‘Quale stranja,’ klamis Dorothy; ‘quon ni facez?’

‘L’arbori evidente decidis kombatar ni, e haltigar nia voyajo,’ komentis la Leono.

‘Me opinionas, ke me ipsa probez ol,’ dicis la Hakisto, e pozinte sua hakilo sur sua shultro, lu marchis al unesma arboro olqua tante rude traktabis la Terorigilo. Granda brancho bendante adinfre por sizar lu, la Hakisto hakis tante feroce ke lu tranchis ol en du peci. Quik l’arboro sukusis sua omna branchi quaze ol doloras, e la Stana Hakisto sekure pasis sub ol.

‘Venez!’ lu kriis a l’altri; ‘hastez!’

Li omna kuris adavane e pasis sub l’arboro sen noco ecepte Toto, qua kaptesis da brancheto ed esis sukusita til ke lu ululas. Ma la Hakisto rapide forhakis la brancho e liberigis la hundeto.

L’altra arbori dil foresto facis nulo por ditenar li, do li decidis ke nur l’unesma rango dil arbori povas bendar adinfre lia branchi, e ke oli probable esas la policiani dil foresto, e donesis ta marveloza povo por gardar kontre stranjeri.

La quar voyajanti facile marchis tra l’arbori til ke li venis al fora bordo dil foresto. E lore astonate li trovis su avan alta muro qua semblis esar ek blanka porcelano. Ol esis glata, quale surfaco di plado, e plu alta kam lia kapi.

‘Quon ni nun facez?’ demandis Dorothy.

‘Me facos skalo,’ dicis la Stana Hakisto, ‘nam ni certe mustas klimar la muro.’

Tuesday, April 11, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 18


 Chapitro 18
A la Sudo

Dorothy bitre ploris pro la paso di sua espero por irar adheme a Kansas; ma itere pensante pri l’omno, el esis felica ke el ne acensis per la balono. Ed el regretis perdir Oz, quale anke elua amiki.

La Stana Hakisto venis ad el e dicis,

‘Advere me esus negratitudoze se me ne lamentus por la homo qua donis a me mea bela kordio. Me kelke deziras plorar pro ke Oz es absenta, se tu benigne vishos mea lakrimi, por ke me ne rustifez.’

‘Kun plezuro,’ el respondis, e quik adportis tualet-tuko. Lore la Stana Hakisto ploris dum plura minuti, ed el sorgeme spektis la lakrimi e vishis oli per la tualet-tuko. Fininte, lu bone dankis el ed oleizis komplete su per sua juvelizita oleuyo, por gardar kontre acidento.

La Terorigilo esis nun la regnanto dil Smeralda Urbo, e quankam lu ne esis Sorcisto, la populo fieresis pri lu. ‘Nam,’ li dicis, ‘esis nul altra urbo en la tota mondo regnata da burizita homo.’ E, segun lia savo, li esis tote justa.

Ye la matino pos ke la balono acensabis kun Oz la quar voyajanti kunvenis en la Trono-Chambro e diskutis pri aferi. La Terorigilo sidis sur la granda trono e l’altri respektoze stacis avan lu.

‘Ni ne esas desfortunoza,’ dicis la nova regnanto; ‘nam ica Palaco e la Smeralda Urbo apartenas a ni, e ni povas agar segun nia plezuro. Rimemorante ke kurta tempo ante nun me esis sur stango en maizo-agro di farmisto, e ke me esas nun regnanto di ca belega Urbo, me tre satisfacesas pri mea destino.’

‘Me anke,’ dicis la Stana Hakisto, ‘esas tre plezita da mea nova kordio; ed, advere, to esas la nura kozo quon me deziris en la tota mondo.’

‘Pri me, me esas kontenta savar ke me esas tam brava kam irga bestio vivanta, se ne plu brav,’ humile dicis la Leono.

‘Se Dorothy nur kontentesus habitar en la Smeralda Urbo,’ dicis la Terorigilo, ‘ni omna esus kune felica.’

‘Ma me ne deziras habitar hike,’ kriis Dorothy. ‘Me deziras irar a Kansas, e lojar kun Onklino Em ed Onklulo Henry.’

‘Nu, quon ni facez?’ questionis la Hakisto.

La Terorigilo decidis pensar, e lu pensis tante forte ke la pingli ed aguli salieskis ek sua cerebro. Lu fine dicis:

‘Pro quo ne advokez l’Alizita Simii e demandez, ke li portez tu trans la dezerto?’

‘Me ne pensabis lo!’ Dorothy joyoze dicis. ‘La perfekt ideo. Me quik iros por l’Ora Chapeleto.’

Portinte ol aden la Trono-Chambro, el parolis la vorti magial, e balde la bando de Alizita Simii enflugis tra apertita fenestro e staceskis apud el.

‘Co esas la duesma foyo vu advokas ni,’ dicis la Rejo Simio reverencante avan la puerino. ‘Quon vu deziras?’

‘Me deziras, ke vi adportez me flugante a Kansas,’ dicis Dorothy.

Ma la Rejo Simio negis per kapsukusar.

‘Neposible,’ lu dicis. ‘Ni apartenas nur ad ica lando, e ne povas ekirar ol. Ne ja esis Alizita Simio en Kansas, e me supozas, ke nultempe esos, nam li ne apartenas ibe. Ni joyoze servos vu irgamaniere posibla, ma ni ne povas transirar la dezerto. Adio.’

E pos plusa reverenco la Rejo Simio extensis sua ali e forflugis tra la fenestro, sequata da sua tota bando.

Dorothy preske ploreskis pro senkurajigo.

‘Me vane disipis la sorco dil Ora Chapeleto,’ el dicis, ‘nam l’Alizita Simii ne povas helpar.’

‘Advere tre mala!’ dicis la bonkordia Hakisto.

La Terorigilo itere pensis, e lua kapo konvekseskis tante hororinde, ke Dorothy timis ke ol explozos.

‘Ni advokez la soldato havanta la verda vango-barbo,’ lu dicis, ‘e demandez ilua konsilo.’

Do la soldato advokesis ed timide eniris la Trono-Chambro, nam kande Oz vivis il nultempe permisesis irar plu adavane kam la pordo.

‘Ta puerino,’ dicis la Terorigilo al soldato, ‘deziras transirar la dezerto. Quale el povas?’

‘Me ne savas,’ respondis la soldato; ‘nam nulu ultempe transirabis la dezerto, ecepte Oz ipsa.’

‘Kad esas nulu qua povas helpar me?’ insisteme demandis Dorothy.

‘Forsan Glinda povas,’ il sugestis.

‘Qua esas Glinda?’ questionis la Terorigilo.

‘La Sorcerino del Sudo. El esas la maxim povoza del omna Sorcerini, e regnas la Quadlingi. Anke, elua kastelo situesas an la bordo dil dezerto, do el forsan savas pri maniero transirar ol.’

‘Glinda esas benigna Sorcerino, ka ne?’ demandis la puerino.

‘La Quadlingi opinionas, ke el es benigna,’ dicis la soldato, ‘ed el es benigna ad omni. Me audis, ke Glinda esas belega muliero savanta quale restar yuna malgre la multa yari dum ke el vivas.’

‘Quale me irus ad elua kastelo?’ demandis Dorothy.

‘La voyo al Sudo esas rekta,’ il respondis, ‘ma on dicas, ke ol havas multa danjeri por voyajanti. Esas sovaja bestii en la foresti, e raso de stranja homi qui ne prizas ke stranjeri transirez lia lando. Pro ta kauzo, nula Quadlingi ultempe venas al Smeralda Urbo.’

La soldato ekiris e la Terorigilo dicis,

‘Semblas, malgre la danjeri, ke esas maxim bona, ke Dorothy voyajez al Lando del Sudo e demandez, ke Glinda helpez el. Nam komprenende, se Dorothy restas hike, el nultempe retroiras a Kansas.’

‘Tu evidente pensis itere,’ komentis la Stana Hakisto.

‘Yes ya,’ dicis la Terorigilo.

‘Me iros kun Dorothy,’ deklaris la Leono, ‘nam me tedeskas pri tua urbo ed itere deziras la foresti e ruro. Me esas advere sovaja bestio, vi savas. Pluse, Dorothy bezonos ulo por protektar el.’

‘Lo es vera,’ konkordis la Hakisto. ‘Mea hakilo forsan esus utila ad el; do me anke iros kun el a la Lando del Sudo.’

‘Kande ni komencos?’ demandis la Terorigilo.

‘Ka tu iros?’ li suprizite demandis.

‘Certe. Sen Dorothy me nultempe havabus cerebro. El levis me del stango en la maizo-agro e duktis me al Smeralda Urbo. Do mea fortuno debesas ad el, e me nultempe livos el til ke el fine voyajeskos a Kansas.’

‘Danko,’ Dorothy dicis gratitudoze. ‘Vi omna esas tre benigna a me. Ma me deziras komencar tam balde posible.’

‘Ni iros morge matine,’ replikis la Terorigilo. ‘Do nun ni preparez, nam ol esos longa voyajo.’

Thursday, April 6, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 17


Chapitro 17
Quale la Balono lansesis

Dum tri dii Dorothy audis nulo de Oz. Ti esis trista dii por la puerino, quankam elua omna amiki esis felica e kontenta. La Terorigilo dicis, ke esas marveloza pensaji en sua kapo; ma lu ne dicis quin oli esas, pro ke lu savis ke nulu povas komprenar oli ecepte lu ipsa. La Stana Hakisto marchante sentis sua kordio kliktiganta en sua sino; e lu dicis a Dorothy ke lu trovas ol esar plu benigna e plu tenera kam to quon lu posedabis kande lu esis ek karno. La Leono deklaris ke lu timas nulo sur la tero, e joyoze afrontus armeo de homi o dekeduo del feroca Kalidahi.

Do singlu del grupo satisfacesis ecepte Dorothy, qua mem plu deziregis retroirar a Kansas.

Ye la quaresma dio el joyis ke Oz advokis el, e kande el eniris la Trono-Chambro, lu afable dicis:

‘Sideskez, mea karo; me opinionas, ke me trovis moyeno por tu ekirar ca lando.’

‘E ka retroirar a Kansas?’ el avide demandis.

‘Nu, me ne certesas pri Kansas,’ dicis Oz; ‘nam me ne havas irga nociono a qua sinso ol esas. Ma unesme ni mustas transirar la dezerto, e pose tu facile trovos la voyo adheme.’

‘Quale me povas transirar la dezerto?’ el questionis.

‘Nu, me dicos to quon me pensas,’ dicis la vireto. ‘Komprenez, me venis aden ca lando per balono. Tu anke venis tra la aero, portita da ciklono. Do me pensas, ke la maxim bona moyeno por transirar la dezerto esas tra la aero. Facar cikolono esas ultre mea povo; ma me meditis pri la afero, e kredas, ke me povas facar balono.’

‘Quale?’ demandis Dorothy.

‘Balono,’ dicis Oz, ‘esas facita ek silko saturita per gluo por retenar la gaso en ol. Me havas sat multa silko en la Palaco, do ne esus desfacila facar balono. Ma en la tota lando esas nula gaso por plenigar la balono, por flotacigar ol.’

‘Se ol ne flotacus,’ komentis Dorothy, ‘ol ne esus uzebla.’

‘Lo es vera,’ respondis Oz. ‘Ma esas altra maniero flotacigar ol; to esas plenigar ol per varmeg aero. Varmeg aero ne esas tam bona kam gaso, nam se la aero koldeskus, la balono decensus aden la dezerto, e ni perdesus.’

‘Ni!’ klamis la puerino; ‘ka tu venos kun me?’

‘Yes, komprenende,’ respondis Oz. ‘Me tedesas esar tala sharlatano. Se me ekirus ca Palaco, mea populo balde deskovrus ke me ne esas Sorcisto, e lore li vexeskus pro ke me dupigis li. Do me mustas restar inkluzita en ca chambri dum la tota dio, e to esas tedanta. Me tre preferas retroirar kun tu a Kansas ed itere laborar en cirko.’

‘Me joyos ke tu akompanos me,’ dicis Dorothy.

‘Danko,’ il replikis. ‘Se tu helpos me kunsutar la silkaji, ni laboreskez pri nia balono.’

Do Dorothy prenis agulo e filo, e tam rapide kam Oz sekis la silko-bendi en apta formi, la puerino nete kunsutis oli. Unesme esis bendo ek hele verda silko, e pose bendo ek smeraldea silko; nam Oz havis kaprico facar la balono del diversa nuanci dil cirkondanta koloro. Dum tri dii li kunsutis l’omna bendi, ma tandem li havis granda sako ek verda silko plu longa kam duadek futi.

Lore Oz indutis ol ene per dina gluo por facar ol aerespruva, pose lu anuncis ke la balono esas pronta.

Omno preparita, Oz sendis komunikajo a sua populo, ke il vizitos frato Sorcisto habitanta en la nubi. L’informo rapide dissemesis tra l’urbo ed omni venis por spektar la marvelajo.

Oz imperis, ke la balono ekportesez adavan la Palaco, e la homi tre atenceme regardegis ol. La Stana Hakisto hakabis grand amaso de ligno, e nun lu acendis ol, ed Oz pozis l’infrajo dil balono super la fairo por ke la varmeg aero acensanta kaptesez en la silka sako. Gradope la balono bufis ed acensis aden la aero, til ke fine la korbego apene tushis la sulo.

Lore Oz eniris la korbego e dicis al omno homi per lauta voco:

‘Me nun foriras por vizitar. Dum ke me esas absenta, la Terorigilo regnos vi. Me imperas, ke vi obediez lu quale vi obedias me ipsa.’

La balono nun luktis kontre la kordo qua ligis ol al sulo, pro ke la aero en ol esis varmega, e do ol esis tante multe plu lejera kam l’extera aero ke ol forte tiris su por acensar aden la cielo.

‘Venez, Dorothy!’ kriis la Sorcisto; ‘hastez, o la balono forflugos.’

‘Me ne povas trovar Toto,’ replikis Dorothy, qua ne deziris abandonar elua hundeto. Toto kurabis aden la turbo por aboyar a katyuno, e Dorothy fine trovis lu. El sizis lu e kuris vers la balono.

El preske atingabis ol, ed Oz extensabis sua manui por helpar el enirar la korbego, ma, krak! sonis la kordi, e la balono acensis aden la aero sen el.

‘Retrovenez!’ el kriachis; ‘me volas anke irar!’

‘Me ne povas retrovenar, mea karo,’ kriis Oz del korbego. ‘Adio!’

‘Adio!’ omni kriis, ed omna okuli regardis adsupre ube la Sorcisto vehis en la korbego, sekundope acensante plu e plu alte aden la cielo.

E to es la lasto quon irgu de li vidis Oz, la Marveloza Sorcisto, quankam il forsan sekure atingis Omaha e nun restas ibe, segun nia savo. Ma la populo afecionoze memoris il, e dicis l’una a l’altra,

‘Oz esis sempre nia amiko. Kande il venis, il konstruktis por ni ca bela Smeralda Urbo, e nun forinte lu livis la Saja Terorigilo por regnar ni.

Ma dum multa dii li lamentis pro perdir la Marveloza Sorcisto, e ne konsolacesis.

Monday, April 3, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 16




Chapitro 16
L’Arto magiala dil Granda Sharlatano

Ye la sequanta matino la Terorigilo dicis a sua amiki:

‘Gratulez me. Me iras ad Oz por fine aquirar mea cerebro. Rivenante me esos quale altra homi.’

‘Me sempre prizis tu quale tu esas,’ simple dicis Dorothy.

‘Tu esas benigna prizar Terorigilo,’ lu replikis. ‘Ma certe tu plu bone opinionos pri me audante la brila pensaji quin mea nova cerebro produktos.’ Lor lu adiis per gaya voco ed iris al Trono-Chambro, ube lu frapetis la pordo.

‘Enirez,’ dicis Oz.

La Terogilo eniris e trovis ke la vireto sidas apud la fenestro e profunde pensas.

‘Me venas por mea cerebro,’ la Terorigilo dicis kelke destranquile.

‘Ho yes; sideskez en ta sidilo, me pregas,’ respondis Oz. ‘Tu mustas pardonar me, pro ke me deprenos tua kapo, ma me mustas facar to por enpozar tua cerebro ye la justa loko.’

‘Esas bona,’ dicis la Terorigilo. ‘Tu esas libera deprenar ol, se ol esos plu bona kande tu ripozabos ol.’

Do la Sorcisto desligis lua kapo e vakuigis ol del palii. Pose il eniris la dopa chambro e prenis mezuro de brano, quan il mixis kun tre multa pingli ed aguli. Komplete kunsukusinte oli, il plenigis la suprajo dil kapo dil Terorigilo per ta mixuro e burizis la restanta spaco per palii por retenar ol. Rifixiginte la kapo dil Terorigilo a la korpo, il dicis a lu,

‘De nun tu esos granda homo, nam me donis a tu granda brandisanta cerebro.’

La Terorigilo esis e plezita e fiera pro la satisfaco di sua maxim granda deziro, e varme dankinte Oz lu retroiris a sua amiki.

Dorothy kurioze regardis lu. Lua kapo tre saliis ye la suprajo pro la cerebro.

‘Quon tu sentas?’ el demandis.

‘Me sentas me esar saja, certe,’ lu avide respondis. ‘Kande me kustumabos uzar mea cerebro, me savos omno.’

‘Pro quo ta pingli ed aguli eksaliis tua kapo?’ demandis la Stana Hakisto.

‘Ti es pruvo, ke lu esas akuta,’ komentis la Leono.

‘Nu, me devas irar ad Oz ed aquirar mea kordio,’ dicis la Hakisto. Do lu marchis al Trono-Chambro e frapetis la pordo.

‘Enirez,’ vokis Oz, e la Hakisto eniris e dicis,

‘Me venas por mea kordio.’

‘Bone,’ replikis la vireto. ‘Ma me mustas tranchar truo aden tua sino, por ke me povas enpozar tua kordio ye la justa loko. Me esperas, ke to ne dolorigos tu.’

‘Ho no,’ respondis la Hakisto. ‘Me tote ne sentos to.’

Do Oz adportis ladisto-cizego e tranchis quadrata trueto en la sinistra flanko dil sino dil Stana Hakisto. Pose, irinte al komodo, il ekprenis beleta kordio, tote fasonita ek silko e burizita per seg-pulvero.

‘Esas belegajo, ka ne?’ il demandis.

‘Yes ya!’ respondis la Hakisto, qua grande plezesis. ‘Ma kad ol esas benigna kordio?’

‘Ho, tre benigna!’ respondis Oz. Il pozis la kordio aden la sino dil Hakisto e pose ripozis la stano-quadrato e nete soldis ol ube ol esis ektranchita.

‘Yen,’ dicis il; ‘tu nun havas kordio pri qua irgu esus fiera. Me regretas ke me mustis rapecar tua sino, ma me advere ne povis evitar lo.’

‘Ne suciez pri la rapecuro,’ klamis la felica Hakisto. ‘Me es tre gratitudoza a tu, e nultempe oblivios tua benigneso.’

‘Ne parolez pri to,’ replikis Oz.

Lore la Stana Hakisto retroiris a sua amiki, qui deziris a lu omna joyo pro lua fortuno.

La Leono nun marchis al Trono-Chambro e frapetis la pordo.

‘Enirez,’ dicis Oz.

‘Me venas por mea kurajo,’ anuncis la Leono enirante la chambro.

‘Bone,’ respondis la vireto; ‘me queros ol a tu.’

Il iris ad armoro ed extensinte la manui ad alta tabulo deprenis botelo verda e quadrata, la kontenajo di qua il ekvarsis aden plado verd-orea e belege skultita. Pozante to avan la Poltrona Leono, qua flaris ol quaze lu ne prizis ol, la Sorcisto dicis,

‘Drinkez.’

‘Quo esas to?’ demandis la Leono.

‘Nu,’ respondis Oz, ‘se ol esus en tu, ol esus kurajo. Tu savas, komprenende, ke kurajo esas sempre en on; pro to ol advere ne povas nomizesar kurajo til ke tu glutabos ol. Do me konsilas tu, drinkez ol tam balde posible.’

La Leono ne plus hezitis, ma drinkis til ke la plado esis vakua.

‘Quon tu nun sentas?’ demandis Oz.

‘Me sentas me plena de kurajo,’ respondis la Leono, qua joyoze retroiris a sua amiki por dicar pri sua fortuno.

Oz nun sola ridetis pensante pri sua suceso per donir a la Terorigilo ed a la Stana Hakisto ed a la Leono exakte ti quin li supozis dezirar. ‘Quale me ne esus sharlatano,’ il dicis, ‘kande ta omna homi igas me facar to quon omni savas esas neposibla? Esis facila felicigar la Terorigilo e la Leono e la Hakisto, pro ke li imaginas ke me povas facar irgo. Ma bezonos plu kam imaginado por retroportar Dorothy a Kansas, e me esas certa ke me ne savas quale facar to.’