Search This Blog

Thursday, April 27, 2017

La Sorcisto de Oz, fino



Chapitro 23
Gilda grantas la deziro di Dorothy

Ante ke li iros a Glinda, tamen, li duktesis a chambro dil Kastelo, ube Dorothy lavis sua vizajo e pektis sua hararo, e la Leono forsukusis la polvo ek sua krinaro, e la Terorigilo frapetis su aden sua maxim bona formo, e la Hakisto polisis sua stano ed oleizis sua junti.

Nun prizentinda, li omna sequis la soldatino aden chambrego ube la Sorcerino Glinda sidis sur trono ek rubini.

El esis e belega e yuna a lia okuli. Elua hararo havis koloro richa e reda e fluis per lokli sur elua shultri. Elua robo esis pure blanka; ma elua okuli esis blua, e li benigne regardis la puerino.

‘Quon me facez por tu, mea puero?’ el demandis.

Dorothy naracis sua tota historio al Sorcerino; quale la ciklono portabis el a la Lando Oz, quale el trovabis sua kompani, e pri l’aventuri marveloza quin li renkontrabis.

‘Mea maxim kara deziro nun,’ el anke dicis, ‘esas retroirar a Kansas, nam Onklino Em certe pensas ke ulo terorinda eventis a me, e lo igus el metar vesto traural; e sen ke la rekoltaji cayare esas plu bona kam dum la pasinta yaro, me esas certe ke Onklulo Henry ne povas afordar to.’

Glinda inklinis su e kisis la dolca vizajo levita dil amoza puerino.

‘Me benedikas tua kara kordio,’ el dicis, ‘me esas certa ke me povas dicar pri moyeno per qua tu povas retroirar a Kansas.’ Pose el anke dicis:

‘Ma, se yes, tu mustas donar l’Ora Chapeleto a me.’

‘Volunte!’ klamis Dorothy; ‘fakte, por me ol ne plus esas utila, e vu havanta ol povas komandar trifoye l’Alizita Simii.’

‘E me opinionas, ke me bezonas lia servo precize ta tri foyi,’ ridetante respondis Glinda.

Dorothy lore donis l’Ora Chapeleto ad el, e la Sorcerino dicis al Terorigilo,

‘Quon tu facos pos ke Dorothy livabos ni?’

‘Me retroiros al Smeralda Urbo,’ lu respondis, ‘nam Oz nomizis me la regnanto e la populo prizas me. Me nur anxias pri transiror la kolino dil Martelo-Kapi.’

‘Per l’Ora Chapeleto me komandos ke l’Alizita Simii portez tu al pordegi dil Smeralda Urbo,’ dicis Glinda, ‘nam esus regretinda privacar la populo de tante marveloza regnanto.’

‘Ka me es advere marveloza?’ demandis la Terorigilo.

‘Tu esas neordinara,’ respondis Glinda.

Turnante su al Stana Hakisto, el demandis:

‘Quo esos tua fato pos ke Dorothy livabos ica lando?’

Lu apogis su sur sua hakilo e pensis dum instanto. Pose lu dicis,

‘La Winkii esis tre benigna a me, e deziris ke me regnez li pos ke la Maligna Sorcerino mortabis. Me afecionas la Winkii, e se me povus retroirar a la Lando del Westo, me tre prizus regnar li por sempre.’

‘Mea duesma komando al Alizita Simii,’ dicis Glinda, ‘esos, ke li sekure portez tu a la lando dil Winkii. Tua cerebro esas forsan ne tam granda kam to dil Terorigilo, ma tu esas advere plu brilanta kam lu—esante bone polisita—e me esas certa, ke tu regnos saje e bone la Winkii.’

Lore la Sorcerino regardis la Leono grand e piloza, e demandis,

‘Pos ke Dorothy rivenabos ad elua propra hemo, quo esos tua fato?’

‘Trans la kolino dil Martelo-Kapi,’ lu respondis, ‘esas foresto splendid ed olda, e l’omna bestii ibe habitanta nomizis me lia rejo. Se me nur povus retroirar a ta foresto, me tre felice pasus mea vivo ibe.’

‘Mea triesma komando al Alizita Simii,’ dicis Glinda, ‘esos ke li portez tu a tua foresto. Pose, paruzinte la povo dil Ora Chapeleto, me donacos ol a la Rejo dil Simii, por ke lu e lua bando esez libera por sempre.’

La Terorigilo e la Stana Hakisto e la Leono nun avide dankis la Benigna Sorcerino por elua bonfacemeso, e Dorothy klamis,

‘Vu esas certe tam bona kam belega! Ma vu ne ja dicas, quale me retroiros a Kansas.’

‘Tua arjenta shui portos tu trans la dezerto,’ replikis Glinda. ‘Se tu savabis pri lia povo, tu povabus retroirar a tua Onklino Em ye l’unesma dio en qua tu venis a ca lando.’

‘Ma takaze me ne havabus mea marveloza cerebro!’ kriis la Terorigilo. ‘Me forsan pasabus mea tota vivo en la maizo-agro dil farmisto.’

‘E me ne havabus mea bela kordio,’ dicis la Stana Hakisto. ‘Me forsan stacabus rustizita en la foresto til le fino dil mondo.’

‘E me vivabus kom poltrono por sempre,’ deklaris la Leono, ‘e nula bestio en la foresto dicabus bona vorto a me.’

‘To omna es tote vera,’ dicis Dorothy, ‘e me joyas ke me esis utila a ca bon amiki. Ma nun ke singlu havas to quon lu maxime deziris, e singlu es anke felica per havar rejio por regnar, me opinionas, ke me deziras retroirar a Kansas.’

‘L’arjenta shui,’ dicis la Benigna Sorcerino, ‘havas marveloza povi. Ed un de la maxim remarkinda esas, ke oli povas portar tu ad irga loko en la mondo per tri pazi, e singla pazo facesas en un instanto. Tu bezonas nur kunfrapar la taloni trifoye ed imperar ke la shui portez tu adirgube tu deziras irar.’

‘Se lo es vera,’ joyoze dicis la puero, ‘me quik demandos ke li portez me a Kansas.’

El jetis sua brakii cirkum la kolo di la Leono e kisis lu e tenere frapetis lua granda kapo. Pose el kisis la Stana Hakisto, qua ploris per maniero tre danjeroz a sua junti. Ma el embracis la korpo mola e burizita dil Terorigilo vice kisar lua piktita vizajo, e trovis ke el ipsa ploris pro ta tristoza departo de sua amanta kamaradi.

Glinda la Benigna decensis elua rubina trono por adio-kisar la puerino, e Dorothy dankis el por elua omna benigneso montrita a sua amiki e su ipsa.

Dorothy nun solene prenis Toto aden sua brakii, e dicinte un final adio, el trifoye kunfrapetis la taloni di sua shui, dicante,

‘Portez me adheme ad Onklino Em!’

* * * * * * * *

Instante el jiris tra la aero tante rapide, ke el vidis e sentis nur la vento siflanta en sua oreli.

L’Arjenta Shui facis nur tri pazi, e lore el haltis tante subite, ke el rulfalis plurfoye adsur la herbaro ante ke el saveskis, ube el esas.

Tandem, tamen, el sideskis e cirkumregardis.

‘Per lo Bona!’ el kriis.

Nam el sidas sur la larja savana di Kansas, ed avan el esas la nova farmo-domo quan Onklulo Henry konstruktabis pos ke la ciklono forportabis l’olda. Onklulo Henry melkas la bovini en la stablo-tereno, e Toto saltabis de elua brakii e kuras vers la stablo joyoze aboyante.

Dorothy staceskas e trovas, ke el portas nur kalzoni. Pro ke l’Arjenta Shui falabis de elua pedi dum la flugo tra la aero, ed esas perdita por sempre en la dezerto.

Chapitro 24
Itere heme

Onklino Em jus ekirabis la domo por aquizar la kauli, e regardante vidis, ke Dorothy kuras ad el.

‘Mea kara puero!’ el kriis embracante la puerino e kovranta elua vizajo per kisi; ‘deube en la mondo tu venas?’

‘Del Lando Oz,’ grave dicis Dorothy. ‘Ed anke hike es Toto. Ed, ho, Onklino Em! Me joyas itere esar heme!’

FINO

*  *  *

Co esas la fino di La Sorcisto de Oz, ed anke la fino di mea blogo e di mea laboro por Ido. Me lasos ol restar dum plura semani, e pose forigos ol.

Monday, April 24, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 22


Chapitro 22
La Lando dil Quadlingi

La quar voyajanti sekure trapasis la restajo dil foresto, ed ekirinte olua tenebro, li vidis avan li eskarpa kolino kovrita de somito al bazo per granda rokaji.

‘To esos harda por klimar,’ dicis la Terorigilo, ‘ma malgre to ni mustas transirar ol.’

Do lu iris adavane e l’altri sequis lu. Li preske atingis l’unesma rokajo kande li audis rauka voco kriar,

‘Fortenez vi!’

‘Qua tu esas?’ demandis la Terorigilo. Lore kapo montris su super la roko e la sama voco dicis,

‘Ca kolino apartenas a ni, e ni ne permisas ke irgu transirez.’

‘Ma ni mustas transirar ol,’ dicis la Terorigilo. ‘Ni iras a la Lando dil Quadlingi.’

‘Ma vi ne iros!’ replikis la voco, e pasis de dop la roko la maxim stranja homo quan la voyajanti ultempe vidabis.

Lu esis tre kurta e plumpa ed havis granda kapo plata ye la suprajo e subtenita da dika kolo rugoza. Ma lu havis nula brakii, e vidante to, la Terorigilo ne timis, ke tal impotento povas preventar li klimar la kolino. Do lu dicis,

‘Me regretas ne facar to quon tu deziras, ma ni mustas transpasar tua kolino, sive tu permisas sive ne.’

Tam rapide kam fulmino-stroko la kapo dil homo lansesis adavane e lua kolo extensesis til ke la plata suprajo dil kapo frapegis la mezo dil Terorigilo, ed igis lu rulfalar kulbutante del kolino.

Preske tam rapide kam ol lansesabis, la kapo retrovenis al korpo, e la homo rauke ridis e dicis,

‘Esas ne tam facila kam tu opinionis!’

Koro de ridado tumultoza venis de l’altra roki, e Dorothy vidis centi del senbrakia Martelo-Kapi sur la kolino, unu dop omna roko.

La Leono tre iraceskis pro la ridado pri l’acidento dil Terorigilo, e bramante lauta bramo resonanta quale tondo, lu hastoze kuris a la kolino.

Itere kapo rapide lansesis, e la granda Leono rulfalis del kolino quaze lu pafesis da kanono-kuglego.

Dorothy kuris ed elevis la Terorigilo a sua pedi, e la Leono proximeskis kelke kontuzita e doloranta, e dicis,

‘Esas vana kombatar homi havanta frapanta kapi; nulu povas rezistar li.’

‘Ma quon ni povas facar?’ el demandis.

‘Advokez l’Alizita Simii,’ sugestis la Stana Hakisto; ‘tu ankore darfas komandar li unfoye.’

‘Bone,’ el respondis, e metinte l’Ora Chapeleto el dicis la vorti magial. La Simii, quale sempre, venis rapide, e pos poka instanti la tota bando stacis avan el.

‘Quon tu komandas?’ questionis la Rejo dil Simii reverencante profunde.

‘Portez ni trans la kolino aden la lando dil Quadlingi,’ respondis la puerino.

‘Ni facos lo,’ dicis la Rejo, e l’Alizita Simii quik sizis la quar voyajanti e Toto per sua brakii e forflugis kun li. Dum ke li pasis super la kolino, la Martelo-Kapi kriis pro vexeso, e lansis lia kapi alte aden la aero; ma li ne povis atingar l’Alizita Simii, qui sekure portis Dorothy ed elua kamaradi trans la kolino e depozis li en la belega lando dil Quadlingi.

‘To esis la lasta foyo quon vu povis advokar ni,’ dicis la chefo a Dorothy; ‘do adio e bona fortuno a vi.’

‘Adio, e tre multa danki,’ replikis la puerino; e la Simii acensis aden la aero e pos instanto desaparabis.

La lando dil Quadlingi semblis richa e felica. Esis agro pos agro de maturanta frumenti, e bone pavita voyi inter oli, e bela rivereti murmuranta e trans oli forta ponti. L’omna fenci e domi e ponti esis farbizita brile rede, quale ti esis farbizita flave en la lando dil Winkii e blue en la lando dil Munchkini. La Quadlingi ipsa, qui esis kurta e grosa ed aspektis plumpa e bonkordia, vestizesis per reda vesti olqui brilis kontre la verda herbari e flava frumenti.

La Simii depozabis li proxim farmo-domo, e la quar voyajanti marchis ad ol e frapetis la pordo. Ol apertesis dal spozino dil farmisto, e Dorothy demandinte ulo por manjar, la muliero donis a li bona dineo, tri sorti de tarti e quar sorti de kuketi, e boledo de milko por Toto.

‘Quante fore esas la Kastelo di Glinda?’ demandis la puero.

‘Ne tro fore,’ respondis la spozino dil farmisto. ‘Sequez la voyo al Sudo e vi balde atingos ol.’

Dankinte la benigna muliero, li restorita marcheskis, pasis l’agri e transiris la bela ponti, til ke li vidis avan li tre bela Kastelo. Avan la pordegi esis tri yunini vestizita per bela red uniformi pasmentizita; e Dorothy proximeskante, un de li dicis ad el,

‘Pro quo vu venas a la Lando Sudal?’

‘Por vidar la Benigna Sorcerino hike regnanta,’ el respondis. ‘Ka vu duktez me ad el?’

‘Dicez a me vua nomo, e me demandos ka el aceptas vu.’ Li dicis qui li esas, e la soldatino eniris la Kastelo. Pos poka instanti el rivenis por dicar, ke Dorothy e l’altri quik enirez.

Friday, April 21, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 21


Chapitro 21
La Leono divenas Rejo dil Bestii

Decensinte del muro porcelana la voyajanti trovis su en desagreabla lando plena de marshi e fango e kovrita da herbi alta e ranca. Esis desfacila marchar sen falar aden fangoza trui, nam la herbaro esis tante densa ke ol celis ti. Tamen per sorgema serchado li iris sekure til ke li atingis solida tero. Ma hike la lando semblis mem plu sovaja, e pos marchado long e fatiganta tra bushi li eniris altra foresto ube l’arbori esis plu grand e plu olda kam irg arbori li vidabis.

‘Ca foresto esas tote charmanta,’ deklaris la Leono cirkumregardante pro joyo; ‘me nultempe vidis plu belega loko.’

‘Ol aspektas tenebroza,’ dicis la Terorigilo.

‘Tote ne,’ replikis la Leono; ‘me dezirus habitar hike dum mea tota vivo. Videz quante mola esas la sika folii sub via pedi, e quante luxoza e verda esas la musko adheranta a ta old arbori. Certe nula bestio sovaja dezirus plu agreabla hemo.’

‘Forsan esas bestii sovaja nun en la foresto,’ dicis Dorothy.

‘Me tale supozas,’ replikis la Leono; ‘ma me ne vidas irgo de li.’

Li marchis tra la foresto til ke la nokto esis tro obskura por irar plu fore. Dorothy e Toto e la Leono kushis su por dormeskar, dum ke la Hakisto e la Terorigilo gardis li segun kustumo.

Jorne li itere marchis. Ante ke li irabis tre fore li audis basa sonado quale grondado di multa sovaj animali. Toto kelke ploretis ma l’altri ne pavoris e li restis marchante en la voyeto tre fulita til ke li venis a libera spaco en la foresto, en qua kolektesis centi de bestii de omna sorto. Esis tigri ed elefanti ed ursi e volfi e foxi ed omna altra sorti de natur-cienco, e dum instanto Dorothy pavoris. Ma la Leono explikis ke l’animali kunvenabis, e lu judikis pro lia grunado e grondado, ke li havis granda trublo.

Dum ke lu parolis, plura bestii remarkis lu, e quik la grand asemblo taceskis quaze per magio. La maxim granda tigro proximeskis a la Leono e reverencis, dicante,

‘Bonveno, Ho Rejo di Bestii! Vu venas en bona tempo por kombatar nia enemiko ed itere donar paco al omna animali dil foresto.’

‘Quo esas via trublo?’ nelaute demandis la Leono.

‘Ni omna minacesas,’ respondis la tigro, ‘da feroc enemiko qua recente eniris la foresto. Ol esas giganta monstro, quale grand araneo havanta korpo tam granda kam to di elefanto e gambi tam longa kam trunko di arboro. Ol havas ok de ta longa gambi, e marchante tra la foresto lu sizas animalo per gambo e tiras lu a sua boko, ube lu manjas ol quale araneo manjas musho. Nulu de ni esas sekura dum ke ca feroc ento vivas, e ni kunvenas por decidar quale havar sorgo pri ni, kande vu advenis inter ni.’

La Leono pensis dum instanto.

‘Kad esas altra leoni en ica foresto?’ lu demandis.

‘No; esis uli, ma la monstro manjis li omna. Ed ultre, nulu de li esis tam grand e brava kam vu.’

‘Se me mortigus via enemiko, ka vi reverencus a me ed obedius me kom Rejo dil Foresto?’ questionis la Leono.

‘Ni joyoze facos lo,’ respondis la tigro; e l’omna altra bestii bramis granda bramo: ‘Ni facos lo!’

‘Ube nun es via grand araneo?’ demandis la Leono.

‘Ibe fore inter la querki,’ dicis la tigro indikante per sua avana pedo.

‘Bone gardez ta mea amiki,’ dicis la Leono, ‘e me quik iras por kombatar la monstro.’

Lu adiis sua kamaradi e fiere formarchis por kombatar l’enemiko.

La grand araneo jacis dormante kande la Leono trovis ol, ed aspektis tante leda ke sua enemiko levis la nazo pro repugno. Olua gambi esis tam longa kam la tigro dicabis, e lua korpo esis kovrita per hari long e grosa. Ol havis granda boko kun rango de akuta denti longa de futo; ma olua kapo juntesis a la dika korpo per kolo tam dina kam la tayo di vespo. To sugestis a la Leono la maxim bona maniero kombatar la ento, e pro ke lu savis ke esas plu facila kombatar ol dum ke ol dormas, lu grande saltis rekte adsur la dorso dil monstro. Lore, per un frapego da sua pezoza pedo armizita per akuta ungli, lu frapis la kapo dil araneo de olua korpo. Saltinte al sulo, lu spektis til ke la longa gambi cesis friskar, e lu savis ke ol esis vere mortinta.

La Leono retroiris a la libera spaco ube la bestii dil foresto vartis, e fiere dicis,

‘Vi ne plus timez via enemiko.’

Lore la bestii reverencis a la Leono kom lia Rejo, e lu promisis rivenar e regnar li tam balde kam Dorothy sekure ireskabos a Kansas.

Monday, April 17, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 20

Chapitro 20
La Lando delikata e porcelana

Dum ke la Stana Hakisto facis skalo ek ligno trovita en la foresto, Dorothy kushis su e dormeskis, nam el esis fatigita dal longa marchado.

La Leono anke kurvigis su por dormar e Toto kushis su apud lu.

La Terorigilo spektis la Hakisto laboranta, e dicis a lu,

‘Me ne komprenas pro quo ca muro esas hike, nek ek quo ol es facita.’

‘Repozigez tua cerebro e ne suciez pri la muro,’ replikis la Hakisto; ‘Kliminte ol, ni saveskos to quo esas trans ol.’

Pos kelka tempo la skalo kompletigesis. Ol aspektis negracila, ma la Stana Hakisto certesis ke ol esas forta ed utila a lia skopo. La Terorigilo vekigis Dorothy e la Leono e Toto, e dicis a li ke la skalo esas pronta. La Terorigilo unesme acensis la skalo, ma esis tante nehabila ke Dorothy mustis proxime sequar por ke lu ne falez. Pozante sua kapo super la suprajo dil muro, la Terorigilo dicis, ‘Ho me!’

‘Procedez,’ klamis Dorothy.

Do la Terorigilo klimis adsupre e sideskis sur la suprajo dil muro, e Dorothy pozis sua kapo super la muro e kriis,

‘Ho me!’ same kam kriabis la Terorigilo.

Pose venis Toto, e quik aboyeskis, ma Dorothy tacigis lu.

La Leono nun klimis la skalo, e laste venis la Stana Hakisto; ma li amba kriis, ‘Ho me!’ regardante trans la muro. Sidante en rango sur la suprajo dil muro, li omna regardis adinfre e vidis stranja vidajo.

Avan li esis larja lando havanta sulo tam glata e brilanta e blanka kam la bazo di pladego. Dissemita cirkume esis multa domi tote konstruktita ek porcelano e piktita per la maxim brila kolori. Ta domi esis tre mikra, la maxim granda nur tam alta kam la tayo di Dorothy. Esis anke beleta stableti e cirkum oli fenci porcelana, e multa bovi e mutoni e kavali e porki e hani, ti omna facita ek porcelano, stacis en grupi.

Ma maxim stranja esis la homi habitanta ca stranja lando. Esis melkistini e pastorini havanta brile kolorizita korsaji ed orea makuli sur lia robi; e princini havanta la maxim belega robi arjentea ed orea e purpura; e pastoruli vestizita per brachi havanta strii rozea e flava e blua, ed ora bukli sur lia shui; e princuli portanta kroni juvelizita sur lia kapi e sutani ek erminfeli e vamsi satina; e drola klauni en robi plesita ed havante reda makuli sur lia vangi e chapeleti alta e pinta. E, maxim stranje, ta omna homi esis facita ek porcelano, mem lia vesti, ed esis tante mikra ke la maxim alta de li esis ne plu alta kam la genuo di Dorothy.

Komence nulu mem regardis la voyajanti, ecepte un purpura hundeto porcelana havanta extraordinare granda kapo, qua venis al muro ed aboyis e li per mikra voceto, e pose forkuris.

‘Quale ni decensos?’ demandis Dorothy.

Li trovis ke la skalo esas tante pezoza, ke li ne povas tirar ol adsupre, do la Terorigilo falis del muro e l’altri saltis adsur lu por ke la harda sulo ne nocez li. Komprenende li penis ne falar adsur lua kapo por ne pikar su per lua pingli. Omni sekure decensinta, li elevis la Terorigilo, la korpo di qua esis tre platigita, e frapetis la palii aden lua justa formo.

‘Ni mustas transirar ica stranja loko por atingar la fora bordo,’ dicis Dorothy; ‘name esus neprudenta irar per irg altra directiono ecepte rekte sudale.’

Li marcheskis tra la lando di homi porcelana, e li unesme renkontris melkistino porcelana qua melkis bovino porcelano. Li proximeskis, e la bovino subite pedfrapis e renversis la tabureto, la sitelo, e mem la melkistino ipsa, li omna falis adsur la sulo porcelana kun granda bruiso.

Dorothy shokesis vidar ke la bovino kurte frakasabis sua gambo, e ke la sitelo jacis en plura peceti, e la kompatinda melkistino havis nocho en sua sinistra kudo.

‘Yen,’ iracoze kriis la melkistino; ‘videz to quon vi facis! Mea bovino frakasis sua gambo, e me mustos duktar el al rapecero por ke ol esez riglutinata. Quon vi intencis venar adhike e pavorigar mea bovino?’

‘Me tre regretas,’ replikis Dorothy; ‘bonvole pardonez ni.’

Ma la beleta melkistino tro vexesis por respondar. El prenis budante la gambo e forduktis el, la kompatinda animalo klaudikis per tri gambi. Livante li, la melkistino lansis multa regardeti reprochoze trans la shultro vers la nehabila stranjeri, e portis sua kudo nochita a sua flanko.

Dorothy tre chagrenis pro ta acidento.

‘Ni mustas esar tre sorgema hike,’ dicis la bonkordia Hakisto, ‘o ni domajos ica beleta hometi til ke li ne rekuperos.’

Kelke plu fore Dorothy renkontris yuna princino maxim belege vestizita, qua quik haltis vidante la stranjeri e forkureskis.

Dorothy deziris vidar la Princino, do el kuris vers el; ma la porcelanino kriis:

‘Ne chasez me! ne chasez me!’

El havis tante pavoroza voceto ke Dorothy haltis e dicis,

‘Pro quo ne?’

‘Pro ke,’ respondis la princino anke haltante de sekura disto, ‘se me kurus, me forsan falus e ruptus me.’

‘Ma ka vu ne povos rapecesar?’ demandis la puerino.

‘Ho yes; ma on nultempe esas tam bela pos rapecesir, vu savas,’ respondis la princino.

‘To me supozas,’ dicis Dorothy.

‘Yen Sioro Jokero, un de nia klauni,’ duris la porcelanino, ‘qua sempre probas staceskar sur lua kapo. Lu ruptis su tante ofte, ke lu rapecesas en cent loki, e tote ne aspektas belete. Lu venas, e vi povas ipse vidar.’

La gaya Klauneto ya marchis vers li, e Dorothy vidis ke, malgre lua bela vesti reda e flava e verda, lu tote kovresis per fendeturi extensanta omnaloke e montranta, ke lu multaloke esis rapecita. La Klauno pozis sua manui aden sua poshi, e pos ke lu bufabis sua vangi ed impertinente gestabis per la kapo, il dicis,

‘Ho bela damego,
Pro quo regardego
Ad olda Sioro Jokero?
Tu es tam bizara,
Extraordinara
Kam irga dansant rinocero!’

‘Tacez, sioro!’ dicis la princino; ‘ka tu ne vidas ke ti esas stranjeri, e devas traktesar per respekto?’

‘Nu, me suspektas ke me ya respektas,’ deklaris la Klauno, e quik staceskis sur sua kapo.

‘Ne atencez Sioro Jokero,’ dicis la princino a Dorothy; ‘lu esas multe frakasita en sua kapo, e to igas lu fola.’

‘Ho, me tote ne atencas,’ dicis Dorothy. ‘Ma tu esas tante belega,’ el duris, ‘ke me certesas ke me povus tre amar tu. Ka tu ne permisas, ke me portez tu a Kansas e pozez tu sur la mantelo-tabulo di Onklino Em? Me povas portar tu en mea korbo.’

‘To igus me tre desfelica,’ respondis la princino porcelana. ‘Komprenez, hike en nia propra lando ni vivas kontente, e povas parolar e movar quale ni deziras. Ma se ni esas forportita, nia junti quik rigideskas, e ni povas nur stacar rekte ed aspektar bele. Komprenende on expektas nulo plusa pri ni stacanta sur mantelo-tabuli ed armoreti e tabli en saloni, ma nia vivi esas multe plu agreabla hike en nia propra lando.’

‘Me ne igus tu desfelica por la mondo!’ klamis Dorothy, ‘do me nur adias.’

‘Adio,’ replikis la princino.

Li sorgeme marchis tra la lando porcelana. La animaleti e l’omna homi kuris ek lia voyo, timante ke la stranjeri ruptos li, e pos cirkume horo la voyajanti atingis la fora bordo dil lando e venis ad altra muro porcelana.

Tamen ol ne esis tam alta kam l’unesma, e stacante sur la dorso dil Leono, li omna povis klimar al suprajo. Pose la Leono pozis sua gambi sub su e saltis adsur la muro; ma saltante lu renversis kirko porcelana per sua kaudo e tote frakasis ol.

‘To esis mala,’ dicis Dorothy, ‘ma me advere opinionas, ke ni esis fortunoza ne plu domajir ca hometi kam ruptir gambo di bovino e kirko. Li omna esas tante frajila!’

‘Li ya esas,’ dicis la Terorigilo, ‘e me gratitudas, ke me esas facita ek palii e ne facile domajita. Esas en la mondo plu mala standi kam esar Terorigilo.’

Thursday, April 13, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 19


Chapitro 19
Atakata dal Arbori kombatanta

Ye la sequanta matino Dorothy adiis per kiso la beleta verda yunino, e li omna presis la manuo dil soldato havanta la verda vango-barbo, qua marchabis kun li til la pordego.

Rividante li, la Gardisto dil Pordego multe astonesis ke li livos la belega Urbo por trovar nova tribulo. Ma il quik klef-apertis lia orel-binokli, olquin il itere pozis aden la verda buxo, e donis a li multa bondeziri por portar kun li.

‘Vu esas nun nia regnanto,’ il dicis al Terorigilo; ‘do vu mustas rivenar a ni tam balde posible.’

‘Me certe facos lo se posible,’ replikis la Terorigilo; ‘ma me mustas unesme helpar Dorothy irar adheme.’

Dorothy donante al afabla Gardisto final adio dicis,

‘Me esis tre benigne traktita en tua belega Urbo, ed omni esis tre komplezant a me. Me ne povas dicar quante gratitudoza me esas.’

‘Ne esforcez to, mea karo,’ il replikis. ‘Ni tre prizus retenar tu kun ni, ma se tu deziras retroirar a Kansas, me esperas ke tu trovez moyeno.’ Lore il apertis la pordego dil extera muro e li ekiris e komencis lia voyajo.

La suno multe brilis dum ke nia amiki turnis sua vizaji vers la Lando del Sudo. Li omna esis tre gaya, e ridis e kune babilis. Dorothy itere esis esperoza irar adheme, e la Terorigilo e la Stana Hakisto joyis esar utila ad el. Pri la Leono, lu ravisate sniflis la liber aero e jetis sua kaudo ambalatere pro pura joyo esar itere en la ruro, e Toto kuris cirkum li e chasis falenti e papilioni dum ke lu gaye aboyas.

‘La vivo dil Urbo tote ne konvenas a me,’ komentis la Leono dum ke li briske marchis. ‘Me perdis multa karno depos ke me lojas hike, e nun me deziregas demonstrar a l’altra bestio, quante kurajoza me esas.’

Li nun turnis su e juis lasta regardo al Smeralda Urbo. Li povis vidar nur amaso de turmi e turmo-pinti dop la verda muri, ed alte super omno la klosho-turmi e kupolo dil Palaco di Oz.

‘Oz konkluze ne esis desbona Sorcisto,’ dicis la Stana Hakisto sentante sua kordio kliktiganta en sua sino.

‘Il savis quale donar cerebro a me, ed anke tre bona cerebro,’ dicis la Terorigilo.

‘Se Oz glutabis dozo del sama kurajo quan il donis a me,’ anke dicis la Leono, ‘il esabis bravulo.’

Dorothy dicis nulo. Oz ne satisfacabis sua promiso ad el, ma il agabis segun posibleso, do el pardonis il. Quale il dicabis, il esis bona homo, mem se il esis desbona Sorcisto.

La voyajo dil unesma dio esis tra verd agri e brila flori extensanta omnalatere cirkum la Smeralda Urbo. Tanokte li dormis sur la herbaro, nulo super li ecepte la steli; e li repozis ya tre bone.

Matine li duris voyajar til ke li venis a densa foresto. Esis nula voyo cirkum ol, nam ol semblis extensar al sinistra latero ed al dextra latero tam fore kam li povas vidar; e pluse li ne audacis chanjar la direciono di sua voyajo pro timo perdesar. Do li serchis loko ube li maxim facile povus enirar la foresto.

La Terorigilo avaniranta fine deskovris grand arboro havanta tante larje extensita branchi, ke esis spaco sube por la trupo pasar. Do lu avane marchis al arboro, ma jus irante sub l’unesma branchi, oli bendis adinfre e tordis su cirkum lu, e quik lu levesis del sulo e jetesis kapavane adinter sua kompananta voyajanti.

To ne nocis la Terorigilo, ma surprizis lu, e lu aspektis kelke vertijoza kande Dorothy stacigis lu.

‘Hike es altra spaco inter l’arbori,’ vokis la Leono.

‘Me unesme probez ol,’ dicis la Terorigilo, ‘name me ne nocesos jetita.’ Lu marchis parolante ad altra arboro, ma olua branchi quik sizis lu ed itere jetis lu retroe.

‘Quale stranja,’ klamis Dorothy; ‘quon ni facez?’

‘L’arbori evidente decidis kombatar ni, e haltigar nia voyajo,’ komentis la Leono.

‘Me opinionas, ke me ipsa probez ol,’ dicis la Hakisto, e pozinte sua hakilo sur sua shultro, lu marchis al unesma arboro olqua tante rude traktabis la Terorigilo. Granda brancho bendante adinfre por sizar lu, la Hakisto hakis tante feroce ke lu tranchis ol en du peci. Quik l’arboro sukusis sua omna branchi quaze ol doloras, e la Stana Hakisto sekure pasis sub ol.

‘Venez!’ lu kriis a l’altri; ‘hastez!’

Li omna kuris adavane e pasis sub l’arboro sen noco ecepte Toto, qua kaptesis da brancheto ed esis sukusita til ke lu ululas. Ma la Hakisto rapide forhakis la brancho e liberigis la hundeto.

L’altra arbori dil foresto facis nulo por ditenar li, do li decidis ke nur l’unesma rango dil arbori povas bendar adinfre lia branchi, e ke oli probable esas la policiani dil foresto, e donesis ta marveloza povo por gardar kontre stranjeri.

La quar voyajanti facile marchis tra l’arbori til ke li venis al fora bordo dil foresto. E lore astonate li trovis su avan alta muro qua semblis esar ek blanka porcelano. Ol esis glata, quale surfaco di plado, e plu alta kam lia kapi.

‘Quon ni nun facez?’ demandis Dorothy.

‘Me facos skalo,’ dicis la Stana Hakisto, ‘nam ni certe mustas klimar la muro.’