Search This Blog

Monday, April 17, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 20

Chapitro 20
La Lando delikata e porcelana

Dum ke la Stana Hakisto facis skalo ek ligno trovita en la foresto, Dorothy kushis su e dormeskis, nam el esis fatigita dal longa marchado.

La Leono anke kurvigis su por dormar e Toto kushis su apud lu.

La Terorigilo spektis la Hakisto laboranta, e dicis a lu,

‘Me ne komprenas pro quo ca muro esas hike, nek ek quo ol es facita.’

‘Repozigez tua cerebro e ne suciez pri la muro,’ replikis la Hakisto; ‘Kliminte ol, ni saveskos to quo esas trans ol.’

Pos kelka tempo la skalo kompletigesis. Ol aspektis negracila, ma la Stana Hakisto certesis ke ol esas forta ed utila a lia skopo. La Terorigilo vekigis Dorothy e la Leono e Toto, e dicis a li ke la skalo esas pronta. La Terorigilo unesme acensis la skalo, ma esis tante nehabila ke Dorothy mustis proxime sequar por ke lu ne falez. Pozante sua kapo super la suprajo dil muro, la Terorigilo dicis, ‘Ho me!’

‘Procedez,’ klamis Dorothy.

Do la Terorigilo klimis adsupre e sideskis sur la suprajo dil muro, e Dorothy pozis sua kapo super la muro e kriis,

‘Ho me!’ same kam kriabis la Terorigilo.

Pose venis Toto, e quik aboyeskis, ma Dorothy tacigis lu.

La Leono nun klimis la skalo, e laste venis la Stana Hakisto; ma li amba kriis, ‘Ho me!’ regardante trans la muro. Sidante en rango sur la suprajo dil muro, li omna regardis adinfre e vidis stranja vidajo.

Avan li esis larja lando havanta sulo tam glata e brilanta e blanka kam la bazo di pladego. Dissemita cirkume esis multa domi tote konstruktita ek porcelano e piktita per la maxim brila kolori. Ta domi esis tre mikra, la maxim granda nur tam alta kam la tayo di Dorothy. Esis anke beleta stableti e cirkum oli fenci porcelana, e multa bovi e mutoni e kavali e porki e hani, ti omna facita ek porcelano, stacis en grupi.

Ma maxim stranja esis la homi habitanta ca stranja lando. Esis melkistini e pastorini havanta brile kolorizita korsaji ed orea makuli sur lia robi; e princini havanta la maxim belega robi arjentea ed orea e purpura; e pastoruli vestizita per brachi havanta strii rozea e flava e blua, ed ora bukli sur lia shui; e princuli portanta kroni juvelizita sur lia kapi e sutani ek erminfeli e vamsi satina; e drola klauni en robi plesita ed havante reda makuli sur lia vangi e chapeleti alta e pinta. E, maxim stranje, ta omna homi esis facita ek porcelano, mem lia vesti, ed esis tante mikra ke la maxim alta de li esis ne plu alta kam la genuo di Dorothy.

Komence nulu mem regardis la voyajanti, ecepte un purpura hundeto porcelana havanta extraordinare granda kapo, qua venis al muro ed aboyis e li per mikra voceto, e pose forkuris.

‘Quale ni decensos?’ demandis Dorothy.

Li trovis ke la skalo esas tante pezoza, ke li ne povas tirar ol adsupre, do la Terorigilo falis del muro e l’altri saltis adsur lu por ke la harda sulo ne nocez li. Komprenende li penis ne falar adsur lua kapo por ne pikar su per lua pingli. Omni sekure decensinta, li elevis la Terorigilo, la korpo di qua esis tre platigita, e frapetis la palii aden lua justa formo.

‘Ni mustas transirar ica stranja loko por atingar la fora bordo,’ dicis Dorothy; ‘name esus neprudenta irar per irg altra directiono ecepte rekte sudale.’

Li marcheskis tra la lando di homi porcelana, e li unesme renkontris melkistino porcelana qua melkis bovino porcelano. Li proximeskis, e la bovino subite pedfrapis e renversis la tabureto, la sitelo, e mem la melkistino ipsa, li omna falis adsur la sulo porcelana kun granda bruiso.

Dorothy shokesis vidar ke la bovino kurte frakasabis sua gambo, e ke la sitelo jacis en plura peceti, e la kompatinda melkistino havis nocho en sua sinistra kudo.

‘Yen,’ iracoze kriis la melkistino; ‘videz to quon vi facis! Mea bovino frakasis sua gambo, e me mustos duktar el al rapecero por ke ol esez riglutinata. Quon vi intencis venar adhike e pavorigar mea bovino?’

‘Me tre regretas,’ replikis Dorothy; ‘bonvole pardonez ni.’

Ma la beleta melkistino tro vexesis por respondar. El prenis budante la gambo e forduktis el, la kompatinda animalo klaudikis per tri gambi. Livante li, la melkistino lansis multa regardeti reprochoze trans la shultro vers la nehabila stranjeri, e portis sua kudo nochita a sua flanko.

Dorothy tre chagrenis pro ta acidento.

‘Ni mustas esar tre sorgema hike,’ dicis la bonkordia Hakisto, ‘o ni domajos ica beleta hometi til ke li ne rekuperos.’

Kelke plu fore Dorothy renkontris yuna princino maxim belege vestizita, qua quik haltis vidante la stranjeri e forkureskis.

Dorothy deziris vidar la Princino, do el kuris vers el; ma la porcelanino kriis:

‘Ne chasez me! ne chasez me!’

El havis tante pavoroza voceto ke Dorothy haltis e dicis,

‘Pro quo ne?’

‘Pro ke,’ respondis la princino anke haltante de sekura disto, ‘se me kurus, me forsan falus e ruptus me.’

‘Ma ka vu ne povos rapecesar?’ demandis la puerino.

‘Ho yes; ma on nultempe esas tam bela pos rapecesir, vu savas,’ respondis la princino.

‘To me supozas,’ dicis Dorothy.

‘Yen Sioro Jokero, un de nia klauni,’ duris la porcelanino, ‘qua sempre probas staceskar sur lua kapo. Lu ruptis su tante ofte, ke lu rapecesas en cent loki, e tote ne aspektas belete. Lu venas, e vi povas ipse vidar.’

La gaya Klauneto ya marchis vers li, e Dorothy vidis ke, malgre lua bela vesti reda e flava e verda, lu tote kovresis per fendeturi extensanta omnaloke e montranta, ke lu multaloke esis rapecita. La Klauno pozis sua manui aden sua poshi, e pos ke lu bufabis sua vangi ed impertinente gestabis per la kapo, il dicis,

‘Ho bela damego,
Pro quo regardego
Ad olda Sioro Jokero?
Tu es tam bizara,
Extraordinara
Kam irga dansant rinocero!’

‘Tacez, sioro!’ dicis la princino; ‘ka tu ne vidas ke ti esas stranjeri, e devas traktesar per respekto?’

‘Nu, me suspektas ke me ya respektas,’ deklaris la Klauno, e quik staceskis sur sua kapo.

‘Ne atencez Sioro Jokero,’ dicis la princino a Dorothy; ‘lu esas multe frakasita en sua kapo, e to igas lu fola.’

‘Ho, me tote ne atencas,’ dicis Dorothy. ‘Ma tu esas tante belega,’ el duris, ‘ke me certesas ke me povus tre amar tu. Ka tu ne permisas, ke me portez tu a Kansas e pozez tu sur la mantelo-tabulo di Onklino Em? Me povas portar tu en mea korbo.’

‘To igus me tre desfelica,’ respondis la princino porcelana. ‘Komprenez, hike en nia propra lando ni vivas kontente, e povas parolar e movar quale ni deziras. Ma se ni esas forportita, nia junti quik rigideskas, e ni povas nur stacar rekte ed aspektar bele. Komprenende on expektas nulo plusa pri ni stacanta sur mantelo-tabuli ed armoreti e tabli en saloni, ma nia vivi esas multe plu agreabla hike en nia propra lando.’

‘Me ne igus tu desfelica por la mondo!’ klamis Dorothy, ‘do me nur adias.’

‘Adio,’ replikis la princino.

Li sorgeme marchis tra la lando porcelana. La animaleti e l’omna homi kuris ek lia voyo, timante ke la stranjeri ruptos li, e pos cirkume horo la voyajanti atingis la fora bordo dil lando e venis ad altra muro porcelana.

Tamen ol ne esis tam alta kam l’unesma, e stacante sur la dorso dil Leono, li omna povis klimar al suprajo. Pose la Leono pozis sua gambi sub su e saltis adsur la muro; ma saltante lu renversis kirko porcelana per sua kaudo e tote frakasis ol.

‘To esis mala,’ dicis Dorothy, ‘ma me advere opinionas, ke ni esis fortunoza ne plu domajir ca hometi kam ruptir gambo di bovino e kirko. Li omna esas tante frajila!’

‘Li ya esas,’ dicis la Terorigilo, ‘e me gratitudas, ke me esas facita ek palii e ne facile domajita. Esas en la mondo plu mala standi kam esar Terorigilo.’

No comments:

Post a Comment