Search This Blog

Friday, April 21, 2017

La Sorcisto de Oz, Chapitro 21


Chapitro 21
La Leono divenas Rejo dil Bestii

Decensinte del muro porcelana la voyajanti trovis su en desagreabla lando plena de marshi e fango e kovrita da herbi alta e ranca. Esis desfacila marchar sen falar aden fangoza trui, nam la herbaro esis tante densa ke ol celis ti. Tamen per sorgema serchado li iris sekure til ke li atingis solida tero. Ma hike la lando semblis mem plu sovaja, e pos marchado long e fatiganta tra bushi li eniris altra foresto ube l’arbori esis plu grand e plu olda kam irg arbori li vidabis.

‘Ca foresto esas tote charmanta,’ deklaris la Leono cirkumregardante pro joyo; ‘me nultempe vidis plu belega loko.’

‘Ol aspektas tenebroza,’ dicis la Terorigilo.

‘Tote ne,’ replikis la Leono; ‘me dezirus habitar hike dum mea tota vivo. Videz quante mola esas la seka folii sub via pedi, e quante luxoza e verda esas la musko adheranta a ta old arbori. Certe nula bestio sovaja dezirus plu agreabla hemo.’

‘Forsan esas bestii sovaja nun en la foresto,’ dicis Dorothy.

‘Me tale supozas,’ replikis la Leono; ‘ma me ne vidas irgo de li.’

Li marchis tra la foresto til ke la nokto esis tro obskura por irar plu fore. Dorothy e Toto e la Leono kushis su por dormeskar, dum ke la Hakisto e la Terorigilo gardis li segun kustumo.

Jorne li itere marchis. Ante ke li irabis tre fore li audis basa sonado quale grondado di multa sovaj animali. Toto kelke ploretis ma l’altri ne pavoris e li restis marchante en la voyeto tre fulita til ke li venis a libera spaco en la foresto, en qua kolektesis centi de bestii de omna sorto. Esis tigri ed elefanti ed ursi e volfi e foxi ed omna altra sorti de natur-cienco, e dum instanto Dorothy pavoris. Ma la Leono explikis ke l’animali kunvenabis, e lu judikis pro lia grunado e grondado, ke li havis granda trublo.

Dum ke lu parolis, plura bestii remarkis lu, e quik la grand asemblo taceskis quaze per magio. La maxim granda tigro proximeskis a la Leono e reverencis, dicante,

‘Bonveno, Ho Rejo di Bestii! Vu venas en bona tempo por kombatar nia enemiko ed itere donar paco al omna animali dil foresto.’

‘Quo esas via trublo?’ nelaute demandis la Leono.

‘Ni omna minacesas,’ respondis la tigro, ‘da feroc enemiko qua recente eniris la foresto. Ol esas giganta monstro, quale grand araneo havanta korpo tam granda kam to di elefanto e gambi tam longa kam trunko di arboro. Ol havas ok de ta longa gambi, e marchante tra la foresto lu sizas animalo per gambo e tiras lu a sua boko, ube lu manjas ol quale araneo manjas musho. Nulu de ni esas sekura dum ke ca feroc ento vivas, e ni kunvenas por decidar quale havar sorgo pri ni, kande vu advenis inter ni.’

La Leono pensis dum instanto.

‘Kad esas altra leoni en ica foresto?’ lu demandis.

‘No; esis uli, ma la monstro manjis li omna. Ed ultre, nulu de li esis tam grand e brava kam vu.’

‘Se me mortigus via enemiko, ka vi reverencus a me ed obedius me kom Rejo dil Foresto?’ questionis la Leono.

‘Ni joyoze facos lo,’ respondis la tigro; e l’omna altra bestii bramis granda bramo: ‘Ni facos lo!’

‘Ube nun es via grand araneo?’ demandis la Leono.

‘Ibe fore inter la querki,’ dicis la tigro indikante per sua avana pedo.

‘Bone gardez ta mea amiki,’ dicis la Leono, ‘e me quik iras por kombatar la monstro.’

Lu adiis sua kamaradi e fiere formarchis por kombatar l’enemiko.

La grand araneo jacis dormante kande la Leono trovis ol, ed aspektis tante leda ke sua enemiko levis la nazo pro repugno. Olua gambi esis tam longa kam la tigro dicabis, e lua korpo esis kovrita per hari long e grosa. Ol havis granda boko kun rango de akuta denti longa de futo; ma olua kapo juntesis a la dika korpo per kolo tam dina kam la tayo di vespo. To sugestis a la Leono la maxim bona maniero kombatar la ento, e pro ke lu savis ke esas plu facila kombatar ol dum ke ol dormas, lu grande saltis rekte adsur la dorso dil monstro. Lore, per un frapego da sua pezoza pedo armizita per akuta ungli, lu frapis la kapo dil araneo de olua korpo. Saltinte al sulo, lu spektis til ke la longa gambi cesis friskar, e lu savis ke ol esis vere mortinta.

La Leono retroiris a la libera spaco ube la bestii dil foresto vartis, e fiere dicis,

‘Vi ne plus timez via enemiko.’

Lore la bestii reverencis a la Leono kom lia Rejo, e lu promisis rivenar e regnar li tam balde kam Dorothy sekure ireskabos a Kansas.

No comments:

Post a Comment